กับนางได้ทุกอย่างตามที่ต้องการพูด แต่นางก็ไม่สามารถตอบโต้ในเรื่องเล็กน้อยได้คังอี้ระงับความไม่สงบในใจของนางอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่นางดูสงบเยือกเย็นต่อหน้าซวนเทียนเก้อ และกล่าวว่า “ข้ายังได้รับคำสั่งจากท่านฮูหยินผู้เฒ่าให้มาดูอาการของฮูหยินเหยาด้วย สำหรับคนทรยศที่อยู่ในคฤหาสน์ นี่คือสิ่งที่ยังคงถูกสอบสวนอยู่ ข้าเชื่อว่าจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจในไม่ช้าเพคะ”ซวนเทียนเก้อโบกมือของนาง “ทำไมท่านต้องตอบข้า ! ท่านต้องให้คำตอบกับอาเอง” กล่าวอย่างนี้นางลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับเฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิงที่เข้ามาที่ลาน “พี่เก้าอาเอง พวกเจ้ากลับมาแล้ว ! ”คังอี้ตกใจและหันกลับมามองอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่ามันคือเฟิงหยูเองผลักรถเข็นของซวนเทียนหมิงขณะที่เดินเข้าไปในลาน ทั้งสองดูเหมือนจะค่อนข้างดี และพวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย พวกเขาต่างจากเฟิงจินหยวนที่ดูอิดโรยเมื่อกลับมาในระหว่างวัน นางสงสัยจริง ๆ หรือว่าเฟิงหยูเองคุกเข่าตลอดทั้งคืนที่พระราชวังตามที่เฟิงจินหยวนบอกจริงหรือ ? ทำไมดูเหมือนว่าเฟิงจินหยวนไม่สามารถเดินได้แม้แต่น้อย ในขณะที่เฟิงหยูเองดูดีและสามารถผลักรถเข็นได้ ?ในขณะที่นางมีข้อสงสัย คนกลุ่มนี้เดินผ่านข้างนางโดยไม่ได้มองนาง พวกเขาเดินตรงเข้าไปในห้องคังอี้รู้สึกอายเล็กน้อยและต้องการที่จะตามหลังพวกเขา ดังนั้นซวนเทียนเก้อจึงหยุดนาง “ท่านบอกว่าท่านได้รับคำสั่งจากท่านฮูหยินผู้เฒ่าเฟิงเพื่อมาดูฮ
