ูหยินเหยาหรือ ? ”คังอี้พยักหน้า “ใช่เพคะ”“หึ ! ” ซวนเทียนเก้อไม่สุภาพมาก และกลอกตาของนาง“ช่างน่าตลกอะไรเช่นนี้ นางคิดอย่างไรถึงส่งพวกท่านมาที่นี่ไม่ต้องพูดถึงคนที่ถูกส่งมา แม้ว่านางจะมาด้วยตัวเองก็ไม่น่าเป็นไปได้ที่นางจะเข้ามาในเรือนตงเซิง เอาล่ะ กลับไปได้แล้วฮูหยินคนปัจจุบันมาเยี่ยมฮูหยินเก่า เท่าที่ข้าเห็น ท่านยังสติปัญญาปกติดีอยู่หรือ ? ” หลังจากพูดอย่างนี้นางเข้าไปในห้องโดยไม่หันกลับมามอง จากนั้นนางก็ปิดประตูจากด้านในเช่นนี้คังอี้ก็หยุดอยู่ข้างนอก การถูกปฏิเสธเหมือนนางถูกตบหน้า แม้ว่าองค์หญิงใหญ่จะคุ้นเคยกับการเห็นฉากแบบนี้นางก็ยังรู้สึกว่านางกำลังจะไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่บ่าวรับใช้ที่ตามมาพร้อมกับนาง เซี่ยชานกล่าว“ท่านฮูหยินกลับกันเถิดเจ้าค่ะ ท่านฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าพวกเขาคงอารมณ์ไม่ดีเช่นนี้ การไม่สามารถเห็นพวกเขานั้นเป็นเรื่องธรรมดา ท่านจะไม่โทษผู้หญิงคนนี้”คังอี้พูดอะไรได้บ้าง ? แม้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าที่ต้องการกำหนดโทษ แต่นางก็ได้แต่ยอมรับเท่านั้น นางหันกลับ ในขณะเดินกลับ นางกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าข้าไม่ได้พยายามเลย เจ้าก็ได้ยินสิ่งที่องค์หญิงวู่หยางพูด ไม่มีสิ่งใดที่องค์หญิงใหญ่ของต่างอาณาจักรสามารถทำได้”แน่นอนเซี่ยชานเข้าใจได้ว่านางหมายถึงอะไร นางต้องการให้นางบอกกับฮูหยินผู้เฒ่าเกี่ยวกับสิ่งที่ซวนเทียนเก้อกล่าวเพื่อยั่วยุความโกรธของฮูหยินผู้เฒ่า เซี่ยซานพูดอย่างไร้ประโยชน์ “บ่าวร
