ับใช้ผู้นี้จะรายงานเรื่องนี้เจ้าค่ะ แต่รายงานไปก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ ท่านฮูหยินผู้เฒ่าจะกล้ามีปากมีเสียงกับองค์หญิงวู่หยางได้อย่างไร ? ท่านฮูหยินไม่อาจรู้ได้แต่ไม่มีแม้แต่คนเดียวในราชวงศ์ต้าชุนที่มีเหตุผล”ซวนเทียนเก้อส่งคังอี้กลับ เมื่อกลับไปที่ห้องของเหยาซื่อหมอหลวงใช้วิธีที่ไม่รู้จัก แต่ซวนเทียนฮั่วบอกพวกเขาว่า“ท่านฮูหยินเหยากระสับกระส่ายมาทั้งวันแล้วและยังไม่มีสงบเลย”เฟิงหยูเองรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และถามหมอหลวงว่า“ท่านมีกลอุบายที่แปลก ๆ ในการรักษาอาการติดยาเปลี่ยนวิญญาณหรือไม่ ? ”หมอหลวงมีสีหน้าขมขื่นและส่ายหัว “จะมีวิธีการแปลก ๆ ในการรับมือกับยาเปลี่ยนวิญญาณได้อย่างไรพะยะค่ะ ! องค์หญิงแห่งมณฑลก็เป็นผู้ที่ใช้ยารักษาคนเช่นกัน ดังนั้นหมอชราผู้นี้จะไม่ปิดบังมันจากองค์หญิง ข้าใช้ยาบางอย่างเพื่อถ่วงเวลาของการโจมตีครั้งต่อไปของท่านฮูหยิน ยานี้ยังเป็นยาที่ท่านเหยาทิ้งไว้ในเวลานั้น เขาบอกว่ามันสามารถใช้ 3 –5 ครั้ง แต่มันไม่สามารถใช้งานได้มากกว่านั้น มันจะเป็นอันตรายต่อร่างกาย”เฟิงหยูเองผิดหวัง นั่งข้างเตียงนางจับมือเหยาซื่อ “ท่านแม่ข้าขอโทษ เป็นเพราะอาเองเองที่ไม่สามารถดูแลท่านแม่ได้”เหย้าซื่อส่ายหัว “จะโทษเจ้าได้อย่างไร เจ้าไม่ควรตำหนิอนุอันและเซียงหรู พวกนางไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ตอนแรกพวกเขาไม่ได้ส่งขนมอบทุกวัน เป็นเพราะข้าอยากกิน ข้าขอให้พวกนางทำเพิ่ม เจ้าต้องไม่…”“ท่านแม่ไม่
