หลังจากออกจากห้องนอน เฟิงหยูเองพบว่าท้องฟ้ามืดแล้ว จริง ๆ แล้วนางนอนทั้งวัน !นางอดไม่ได้ที่จะกุมขมับ เนื่องจากนางกระซิบตำหนิซวนเทียนหมิง “ทำไมเจ้าไม่ปลุกข้าก่อนหน้านี้ ? ”ซวนเทียนหมิงบอกนางว่า “ทำไมจะต้องปลุกเจ้าให้ตื่นเร็วกว่านี้? ถ้าท้องฟ้าไม่มืดเสด็จแม่ยังไม่ตื่น”เฟิงหยูเองรู้สึกขุ่นเคือง เจ้าสารเลวซวนเทียนหมิงผู้นี้นอนบนเตียงเดียวกับนาง นางไม่ได้คิดมาก แต่พราชายาหยุนอาจจะคิดมากใช่หรือไม่ ? นางมองไปที่นางกำนัลที่นำทางพวกเขาหืมมม เห็น ! ดวงตาของหญิงสาวคนนี้ดูน่าสงสัย นี่เป็นความอัปยศอย่างแท้จริงนางจ้องมองซวนเทียนหมิงอย่างดุดันและเดินไปที่ห้องโถงใหญ่ด้วยความโกรธเมื่อพวกเขาไปถึง พราชายาหยุนกำลังนั่งอยู่กับกลุ่มนางกำนัลและนินทา หัวข้อของการนินทาของพวกเขา “องค์ชายรุนแรงมากเพคะ องค์หญิงแห่งมณฑลกรีดร้องเสียงดังมากเลยเพคะ ! ”“ดูเหมือนว่าจะร้องไห้ด้วยเพคะ”“เมื่อนางกำนัลผู้นี้ทำความสะอาดห้องน้ำ พื้นเปียกน้ำจนไม่มีที่ให้ยืนเลยเพคะ อ่างน้ำร้อนและอ่างน้ำเย็นที่เตรียมไว้ทั้งหมดไม่ได้ใช้ น้ำหกทั่วพื้นเลยเพคะ”“แต่ดูเหมือนว่าเสื้อผ้าทั้งหมดจะเป็นขององค์ชาย เมื่อคิดถึงมัน จะต้องเป็นองค์หญิงแห่งมณฑลคงเป็นคนถอดมันออกเพคะ”พราชายาหยุนหัวเราะ “เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นมีอารมณ์ร้อนแรงดีมาก ! ”คำพูดเหล่านี้เฟิงหยูเองได้ยินทั้งหมด มันทำให้นางอยากหันหลังกลับอารมณ์ร้อนแรง ! คำพูดนี้พูดออกมาได้อย่างไร นางพูด
