กลับด้านใช่มั้ย !เมื่อเห็นทั้งสองมาถึงพราชายาหยุนก็หัวเราะคิกคักอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นนางก็ไล่นางกำนัลออกไป และโบกมือให้พวกเขา “มานี่”เฟิงหยูเองผลักรถเข็นซวนเทียนหมิงไปข้างหน้าเพื่อทักทาย พราชายาหยุนชี้ไปที่เก้าอี้ด้านข้างเพื่อให้นางนั่งทันใดนั้นนางกำนัลก็ยกน้ำชามาให้นางมองไปที่ชา จากนั้นด้วยเหตุผลบางส่วนสมองส่วนหนึ่งของนางก็สับสน อีกครั้งโดยพูดว่า “ท่านแม่ ทำไมท่านแม่ไม่เตรียมน้ำแกงพุทราจีนให้หม่อมฉันเพคะ ? ”พราชายาหยุนยิ้ม และกล่าวว่า “เจ้าอายุเพียง 13 ปีเท่านั้นถ้ามีคนกล้าทำสิ่งใด เขาจะเป็นสัตว์ร้าย”ซวนเทียนหมิงพูดไม่ออกเฟิงหยูเองเริ่มไตร่ตรองกับตัวเอง คนนั้นพูดจากประสบการณ์ในชีวิตที่ผ่านมาของนาง ? มีบางสิ่งที่จะทำให้เจ้าเป็นสัตว์ร้ายหากทำไปแล้ว แต่หากยังไม่ได้ทำเจ้าก็ยังดีกว่าสัตว์ร้ายนางกลั้นหัวเราะจนเกือบทำให้ตัวเองเกิดการบาดเจ็บภายในโชคดีที่นางกำนัลเข้ามาในห้องโถงพร้อมอาหาร เมื่อได้กลิ่นอาหารนางก็รู้สึกหิวทันที เมื่อคิดถึงเรื่องนี้นางไม่ได้กินอาหารทั้งวันทั้งคืน มันจะแปลกถ้านางไม่หิวกฎต่าง ๆ ในพระราชวังนั้นจะต้องเงียบขณะรับประทานอาหาร แต่ตำหนักศศิเหมันต์ไม่มีกฎเช่นนั้น พราชายาหยุนเป็นคนที่มีชีวิตอยู่อย่างอิสระเสมอ ในสายตาของนางมีกฎไม่มากที่ต้องทำตาม มีกฎหลายข้อในพระราชวัง ดังนั้นนางจึงขังตัวเองในตำหนักศศิเหมันต์ คนนอกสามารถเข้ามาได้ แต่คนที่สามารถเข้ามาได้ต้องเป็นคนที่นางชอบแล
