งมณฑลจี่อันช่วยพูดให้เขารู้สึกผิดน้อยลงหรือ ?เฟิงจินหยวนสับสน “ข้าไล่นางกำนัลผู้นั้นไปเมื่อไหร่ ? เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะขันทีจาง…”“ท่านพ่อ!” ดวงตาของเฟิงหยูเองดุ “ท่านพ่อเป็นเสนาบดีของราชสำนัก ไม่ว่าท่านพ่อจะมีความสามารถที่จะช่วยให้เสด็จพ่อดูแลอาณาจักรเป็นเรื่องสำคัญหรือไม่ และท่านพ่อเป็นคนที่มีจิตวิญญาณไม่ย่อท้อไม่จำเป็นต้องพูดถึงหรือไม่ ที่สำคัญที่สุดหูของท่านพ่อยังสามารถฟังได้หรือไม่ ? ตอนนี้นางกำนัลผู้นั้นพูดว่าเสนาบดีเฟิงไม่อยากเห็นนางตอนที่นางจากไป ? ท่านพ่อไม่ได้ยินที่นางพูดหรือ ? ”เฟิงจินหยวนโกรธมากจนจนหน้าแดง “แต่นางก็บอกว่าขันทีจางไล่นางไป ! ”“นางหรือ?” เฟิงหยูเองมองที่เฟิงจินหยวนจากนั้นก็ดูขันทีจางหยวน “ใครได้ยินเช่นนั้นบ้าง ? ”จางหยวนส่ายหัวของเขา “ไม่ เราก็ไม่ได้ยิน”เฟิงหยูเองชี้ไปที่ตัวนางเอง “ข้าไม่ได้ยินเช่นกัน เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีแต่ท่านพ่อเท่านั้นที่ได้ยิน ถ้างั้นก็ไม่สามารถนับได้”เฟิงจินหยวนรู้ว่านางจงใจทำสิ่งนี้โดยเจตนา ! ผู้หญิงคนนี้เคยมีเหตุผลเมื่อไหร่ นางมักจะเป็นคนโกหกหน้าตาย ราวกับว่านางอยู่ในการแข่งขันกับองค์ชายเก้าเพื่อดูว่าใครสามารถสร้างเรื่อง และใครสามารถทำให้เรื่องราวใหญ่โตได้มากกว่ากันแต่เขากลัว ! การสร้างเรื่องของเฟิงหยูเองเกี่ยวกับสิ่งอื่น ๆทำได้ดี แต่ตอนนี้นางกำลังสร้างเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับพระชายาหยุน ! จิตใจของเขาเสกภาพงานเลี้ยงในพระราชวังทัน
