้าแล้ว”อย่างที่นางพูดสิ่งนี้ จางหยวนมาด้วยสีหน้าไร้ความสุข “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? สถานที่แห่งนี้คือห้องโถงสวรรค์ การคุกเข่าที่นี่เทียบเท่ากับการยอมรับความผิดที่เป็นอาชญากรรม ใครอนุญาตให้กินขนมที่นี่ รีบกลับไป ! ไป ! ”นางกำนัลไม่กลัวการตะโกนของจางหยวน นางเก็บของและดูเฟิงหยูเองกินขนมชิ้นสุดท้ายโดยไม่ลังเล นางก็ถามว่า“อร่อยหรือไม่เจ้าคะ ? ”เฟิงหยูเองพยักหน้า“เป็นเรื่องที่ดีถ้ามันอร่อย” นางกำนัลพูดด้วยน้ำเสียงอย่างจงใจที่จะพูดว่า “ขนมอบเหล่านี้พราชายาหยุนเป็นคนทำเจ้าค่ะ จริง ๆ มีอีกจานที่จะถวายให้องค์ฮ่องเต้ แต่ขันทีจางไล่ข้ากลับและเสนาบดีเฟิงก็ไม่อยากเห็นหน้าข้า ดังนั้นบ่าวรับใช้ผู้นี้ขอตัวกลับก่อนเจ้าค่ะ” หลังจากพูดอย่างนี้ นางหยิบกล่องขึ้นมาแล้วออกไปจางหยวนตัวแข็งทื่อ มีขนมให้ฮ่องเต้หรือ ? พราชายาหยุนเป็นคนทำเอง ?คราวนี้มันเป็นเขาที่เหงื่อออกมันจบแล้ว เป็นเรื่องยากที่พราชายาหยุนจะทำอาหารให้ฮ่องเต้ แต่มันถูกส่งกลับไปอย่างนี้หรือ ? ถ้าฮ่องเต้รู้เรื่องนี้แล้ว ขาของเขาจะหักหรือเปล่า ?เฟิงหยูเองปลอบใจเขาว่า “ขันทีไม่จำเป็นต้องรู้สึกเสียใจแทนเสด็จพ่อ แม้ว่าเสด็จแม่จะไม่ค่อยทำขนมอบและยิ่งหาได้ยากที่จะทำให้เสด็จพ่อ แต่เสด็จพ่อก็อารมณ์ไม่ดีในวันนี้ การไล่นางกำนัลออกไปเช่นนี้ไม่ใช่ความผิดของท่านขันที ไม่ต้องคิดมาก”ฮะ ?ตาจางหยวนสว่างขึ้น ทำไมเสียงถึงฟังดูเหมือนองค์ชายเก้าพูดขึ้นมา ? องค์หญิงแห่
