เฟิงหยูเองหลับตาและริมฝีปากขยับเล็กน้อย ดูเหมือนว่านางจะอ่านอะไรบางอย่าง แต่นางไม่ได้ส่งเสียงออกมา ใบหน้าของนางยังคงปกติ นางไม่ได้ดูราวกับว่านางถูกลงโทษด้วยการคุกเข่า อย่างไรก็ตามนางก็คุกเข่าในขณะที่ขันทีกล่าวว่า “องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันมาถึงตอนบ่ายและคุกเข่าอยู่ที่นี่ตลอดเวลา ท่านเสนาบดีเฟิง…”“เสนาบดีผู้นี้มาที่นี่เพื่อคุกเข่า” เฟิงจินหยวนจะพูดอะไรอีกสะบัดเสื้อคลุมของเขาแล้วคุกเข่าลงที่ด้านข้างของเฟิงหยูเองขันทีมองเขาแล้วไม่พูดอะไรอีกเลย หันกลับมาเขาจากไปเฟิงหยูเองที่ลืมตาของนางแล้วมองไปที่เขาถาม “ท่านพ่อเพิ่งมาถึงหรือ ? ข้าคิดว่าท่านพ่อจะมาเร็วกว่านี้ ! ท่านพ่อไม่ได้คิดมากในเรื่องนี้”“เจ้า” เฟิงจินหยวนโกรธมาก เขาต้องการดุนางจริง ๆ แต่นี่คือพระราชวังของฮ่องเต้ เขาจะพูดได้ตามที่เขาพอใจไม่ได้เขาสามารถถือมันไว้ในใจของเขา และกัดฟันพูดเบา ๆ ว่า“เรื่องที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพราะเจ้าไม่ใช่หรือ ! ”“ข้าหรือ ? ” ดวงตาของเฟิงหยูเองเปิดเผยความโกรธ “ท่านพ่อพูดอะไร ? ข้าได้ยินไม่ชัด พูดอีกครั้ง”“ข้าบอกว่าปัญหาที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเจ้า ! ” เฟิงจินหยวนยังคงมีความปรารถนาที่จะตีบุตรสาวคนนี้จนตายแต่เฟิงหยูเองไม่คิดว่ามันเป็นเพราะเรื่องนี้ !นางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกับเฟิงจินหยวนทีละคำ “ฟังนะซวนเทียนเย่ทำร้ายท่านแม่ของข้า นี่เป็นการหนี้ที่ชำระคืนบางส่วนเท่านั้น สำหรับทุกวันที่ซวนเทียนเย่ยังไม่ตาย หนี้นี้จะ
