“เจ้าก็กลับไปด้วย”“เจ้าคะ ? ”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เรื่องของครอบครัวมีความสำคัญ ธุรกิจก็ต้องสูญเสียความสำคัญไปหรือ? ” นางพูดอย่างจริงจังกับฉิงหยู “คุณหนูของเจ้ายากจนมาก เจ้าต้องจับตาดูธุรกิจอย่างดี เราไม่สามารถอนุญาตให้ตัวเองได้รับน้อยลงแม้แต่เหรียญเดียว”ฉิงหยูกระทืบเท้าของนาง “คุณหนูเจ้าค่ะ สถานการณ์เป็นแบบนี้แต่คุณหนูยังมีใจที่จะพูดเล่นอีกเจ้าค่ะ”“ข้าไม่ได้ล้อเล่น” นางพูดอย่างจริงจังมาก “ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ข้าที่เข้าไปในพระราชวัง เรื่องธุรกิจที่จะต้องเข้าร่วมยังคงต้องได้รับการดูแล เรื่องของคฤหาสน์ที่ต้องเข้าร่วมก็ต้องได้รับการดูแล มีคนมากมายในคฤหาสน์ แต่คนที่ไว้ใจได้จริง ๆ มีน้อยมาก เรื่องของเหม่ยเซียงในครั้งนี้เป็นสิ่งที่เจ้าทั้งคู่ได้เห็น ข้าจะวางใจได้อย่างไรในคฤหาสน์นี้”ทั้งสองเข้าใจเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังสิ่งที่นางพูด แต่พวกเขาจะอนุญาตให้เฟิงหยูเองเข้าไปคนเดียวได้อย่างไร ขณะที่หวงซวนกล่าวว่า “ผู้คุ้มกันลับไม่สามารถเข้าไปในพระราชวังได้ แล้วถ้าให้บานซูและวังซวนพร้อมกับทหารองครักษ์ที่ถูกส่งมาจากพระราชวังกลับไป บ่าวรับใช้คนนี้จะอยู่กับคุณหนูถ้ามีอะไรเกิดขึ้น…” นางไตร่ตรองนิดหน่อยแล้วกล่าวว่า“องค์ชายเจ็ดบอกว่าคุณหนูสามารถเรียกพราชายาหยุนมาได้นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณหนูถึงต้องมีคนอยู่ข้างคุณหนูไม่เช่นนั้นคุณหนูจะไม่มีใครส่งข้อความ”สิ่งที่หวงซวนพูดนั้นสมเหตุสมผล แต่ใจของเ
