เฉินหยูก็ไม่ได้ทำ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมฮูหยินผู้เฒ่ามีความเข้าใจเล็กน้อย “อาเอง ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธแต่มีคนรับผิดชอบการกระทำผิดอยู่แล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับท่านพ่อของเจ้า ! ”“ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ! ” เฟิงหยูเองพูดเสียงดัง “ถ้ามันเกี่ยวข้องกับท่านพ่อ คนที่แขวนอยู่ที่นั่นคงไม่ใช่เหม่ยเซียง มันจะเป็นเขา ! ” สี่คำสุดท้ายนั้นกรีดร้องในทางปฏิบัติ เฟิงหยูเองโกรธมาก ชี้มือของนางไปทางเหม่ยเซียงเพี้ยะ !เสียงแส้ที่เฆี่ยนสทำให้เกิดรอยเลือดบนร่างกายของเหม่ยเซียงฮูหยินผู้เฒ่าไม่คิดว่านางจะเริ่มเฆี่ยนเหม่ยเซียง นางตัวสั่นด้วยความกลัวและก้าวถอยหลังไปหลายก้าวเสียงกรีดร้องโหยหวนของเหม่ยเซียงทำให้หัวใจของทุกคนสั่นไหว อย่างไรก็ตามไม่มีใครสงสารนาง บ่าวรับใช้คนหนึ่งกล้าทำอะไรที่เลวร้าย นางสมควรได้รับสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายเฟิงหยูเองเฆี่ยนนาง 3 ทีทำให้เลือดเริ่มไหลจากผมของเหม่ยเซียงหยดลงบนพื้น หลังจากนั้นไม่นานเลือดก็เริ่มปกคลุมพื้น แต่นางก็ยังตื่นอยู่และมองดูเลือดของนางไหลออกมาจากร่างกายของนางอย่างช้า ๆ ความรู้สึกนั้นช่างน่ากลัวยิ่งกว่าความตายอย่างแท้จริงคังอี้คาดเดาไม่กี่ครั้ง แต่นางก็ไม่แน่ใจมากนักนางจึงกัดฟันและถามว่า “อาเอง บ่าวรับใช้คนนี้ได้รับคำสั่งจากใคร”เฟิงหยูเองหันไปมองนาง จ้องมองด้วยความเย็นชาแต่นางไม่ได้ตอบคำถามของคังยี่ นางหันไปเผชิญหน้ากับเรือนไผ่หยก จากนั้นใช้พลังปราณของนางตะโกนไปที
