!เหม่ยเซียงกรีดร้องและล้มลงบนพื้น ขณะที่แผลสองแผลปรากฎบนร่างกายของนาง เสื้อกันหนาวหนาฉีกขาดเช่นเดียวกับผิวของนาง เห็นได้ชัดว่าความแข็งแรงของเฟิงหยูเองนั้นมากแค่ไหนในการเฆี่ยน เพราะนางเกือบจะหมดสติไปจากความเจ็บปวด“มันจะปกติดีตราบใดที่นางกินมัน ? ” เฟิงหยูเองเตะนางไปไกลแล้วพูดเสียงดัง “ถ้าเจ้าบอกว่าเมื่อใครติดยาและหยุดทานยา พวกเขาจะเสียสติ ? ถ้าข้าบอกเจ้าว่าเมื่อใครติดยาและหยุดทานยา พวกเขาจะเริ่มทำร้ายผู้คนและทำลายสิ่งต่าง ๆ จะเป็นอย่างไรถ้าข้าบอกเจ้าว่าเมื่อคนหนึ่งติดตาและหยุดทานยา เส้นเลือดอาจจะแตกทำให้พวกเขาต้องตาย”เหม่ยเซียงตกตะลึงและพูดอย่างไม่รู้ตัว “ไม่ เป็นไปไม่ได้”เฟิงหยูเองทำร้ายนางอีกครั้ง คราวนี้นางพันแส้รอบคอของเหม่ยเซียงแล้วลากนางไปที่ห้อง เหม่ยเซียงถูกลากลงบนพื้นราวกับสุนัขที่เกือบตาย นางดิ้นรนแต่เฟิงหยูเองจะปล่อยนางไปได้อย่างไร เหม่ยเซียงลากนางไปจนถึงข้างเตียงเหยาซื่อเหม่ยเซียงเห็นเหยาซื่อนอนอยู่ที่นั่นทันที ในเวลาเพียงไม่กี่วันนางผอมมาก นางดูเหมือนกระดาษแผ่นหนึ่ง นางถูกคลุมด้วยผ้าห่ม แต่บาดแผลที่คอและใบหน้าของนางยังคงมองเห็นได้ชัดเจน ในห้องนั้นทุกอย่างถูกคลุมด้วยผ้านุ่ม ในห้องไม่มีโต๊ะและไม่มีแม้แต่แจกันวังซวนติดตามพวกเขา และบอกนางว่า “คุณหนูรองใช้ยาสลบเพื่อให้ท่านฮูหยินหลับ แต่ทันทีที่นางตื่นขึ้นมา นางจะบ้าคลั่งและเริ่มทำร้ายตัวเองทันที” ในขณะที่พูดสิ่งนี้นางใช้เวลา
