ียงที่หลบหนีเฉพาะกับเหม่ยเซียงที่กำลังจะตาย เรื่องนี้อาจจบลงได้โดยไม่มีพยาน เฟิงหยูเองจะไม่ตำหนิตระกูลเฟิงน่าเสียดายที่นางไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเฉียบแหลมและมองทะลุปรุโปร่ง นางไม่สามารถแสดงสิ่งนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติและพูดได้อย่างไร้ปัญหา “ข้าไม่มีความคิดอื่นใดเลย ข้าแค่คิดว่าจะไม่มีผู้ใหญ่คนอื่นอยู่ข้าง ๆ เจ้า และข้าเป็นห่วงว่าจะไม่มีการช่วยเหลือใด ๆ ที่นี่ แต่เนื่องจากอาเองสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง ข้าจะไม่รบกวนเจ้า”หลังจากพูดอย่างนี้คังอี้ช่วยฮูหยินผู้เฒ่า และพาทุกคนออกไปชั่วครู่หนึ่งนอกเหนือจากบ่าวรับใช้ของเรือนตงเซิงแล้ว มีเพียงอันชิและบุตรสาวของนางเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในห้องบ่าวรับใช้ของอันชิและเฟิงเซียงหรู ทั้งคู่ไปหาเหม่ยเซียงในขณะนี้พวกเขายังไม่ได้กลับมา วังซวนเห็นทั้งคู่ยังคงคุกเข่า จากนั้นนางมองไปที่เฟิงหยูเอง เมื่อเห็นเฟิงหยูเองพยักหน้า นางจึงไปช่วยประคองทั้งสองให้นั่งบนเก้าอี้หัวใจของอันชิกำลังสับสน เฟิงเซียงหรูยังร้องไห้ไม่หยุดทั้งสองจะมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว รอให้บ่าวรับใช้ทั้งสองคนกลับมาเฟิงหยูเองพยายามทำการฝังเข็มให้เหยาซื่อ แม้ว่ามันจะไม่ได้ผลมากนัก แต่ก็สามารถบรรเทาความทุกข์จากการเสพติดได้เล็กน้อย เหยาซื่อยังคงหมดสติแต่คิ้วของนางขมวดแน่นเห็นได้ชัดว่าอาการของนางไม่ดี“บานซู!” เฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นแล้วเรียกออกมา มีคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากอากาศทันที ทำให้อันชิแ
