ละเฟิงเซียงหรูตกใจ “ส่งผู้คุ้มกันลับบางส่วนที่ถูกส่งมาจากองค์ชายเก้าและองค์ชายเจ็ดออกไปตามหาตัวเหม่ยเซียง ถ้าข้าไม่เข้าใจผิดเหม่ยเซียงไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์เฟิงแล้ว ไปตามหานาง”บานซูพยักหน้า “ข้าจะให้กลุ่มหนึ่งออกไปไล่ล่านอกเมืองหลวง และอีกกลุ่มค้นหารอบเมืองหลวง ในช่วงเวลาสั้น ๆนางคงหนีไปได้ไม่ไกล เราไม่เพียงแต่กังวลเกี่ยวกับการไล่ล่าและลืมการซ่อนตัวง่าย ๆ ” หลังจากพูดอย่างนี้เขาไม่รอให้เฟิงหยูเองพูดอะไรอีก เขาหายตัวไปในพริบตา ไม่เห็นเขาอีกต่อไปหัวใจของอันชิก็ทรมานเช่นกัน ด้วยผู้เชี่ยวชาญประเภทนี้ที่เรือนตงเซิง มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับทุกคนที่จะทำอะไรแต่เนื่องจากเหยาซื่อเชื่อใจนาง นางจะกินอาหารที่ส่งมาโดยไม่สงสัยอะไรเลย ใครจะรู้ว่านี่เป็นความไว้วางใจที่ทำให้เหยาซื่อกลายเป็นเช่นนี้ยิ่งอันชิมีความคิดเกี่ยวกับมันมากขึ้นเท่าไหร่ นางก็รู้สึกเสียใจ ในเวลานี้บ่าวรับใช้ทั้งสองคนกลับมาแล้ว การคาดเดาของเฟิงหยูเองนั้นถูกต้อง ข่าวที่พวกเขานำกลับมาคือ“เหม่ยเซียงหายตัวไปเจ้าค่ะ บ่าวรับใช้ค้นหาทั้งเรือนก็ไม่พบไม่พบร่องรอยของนางเลยเจ้าค่ะ”หวงชวนถามอย่างใจจดใจจ่อ “เจ้าไปสอบถามกับยามที่ทางเข้าด้านหน้าหรือยัง ? ”บ่าวรับใช้คนหนึ่งตอบ “ถามแล้วเจ้าค่ะ พวกเขาบอกว่าใต้เท้าเฟิงออกไปในตอนเช้าเพื่อไปราชสำนัก หลังจากนั้นมีเพียงคนที่มีหน้าที่ซื้อของจำเป็นเท่านั้นที่ออกไป พวกเขาไม่เห็นบ่าวรับใช้ของคุณหนูสามเลยเจ้าค
