“อันชิ !เจ้าวางยาเปลี่ยนวิญญาณในขนมอบของเจ้าหรือ ? ” นางถามอันชิทันทีเพื่อป้องกันเฟิงหยูเองบ้าคลั่งและโทษคฤหาสน์เฟิงทั้งหมดอันชิก็ไม่รู้เรื่องนี้เช่นกัน ! นางรีบคุกเข่าแต่ไม่ใช่ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า หากเป็นต่อหน้าเฟิงหยูเอง “คุณหนูรอง อนุผู้นี้ไม่ได้ทำจริง ๆ เจ้าค่ะ ! ไม่ต้องพูดถึงว่ามันยากแค่ไหนที่จะได้รับยาเปลี่ยนวิญญาณ แม้ว่าอนุผู้นี้จะได้มา ข้าก็จะไม่ใช้มันกับพี่เหยาแน่นอน ! ”เฟิงเซียงหรูคุกเข่า เมื่อมองที่เฟิงหยูเอง นางพูดว่า “ทุกครั้งที่ท่านแม่ทำขนมเหล่านี้ ข้าอยู่กับนาง บางครั้งก็เป็นลูกแพร์และบางครั้งก็เป็นองุ่น ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ผลไม้สดที่คฤหาสน์มี เฟิงเซียงหรูเอาออกมา เราแค่คิดว่าฮูหยินเหยาชอบทานขนมอบ ดังนั้นเราจึงตั้งใจทำสิ่งนั้น เราไม่เคยเพิ่มอะไรเข้าไปเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่นาน นางสังเกตเห็นการแสดงออกของทั้งสอง นางสังเกตการหดตัวและการขยายตัวของม่านตา จากประสบการณ์หลายปีของนาง มันบอกกับนางว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับอันชิและเฟิงเซียงหรูนางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “ไปดูพร้อมกับข้าเถิด”“เจ้าค่ะ” อันชิดึงเฟิงเซียงหรูอย่างรวดเร็ว และยืนด้วยกัน“ถ้ามีปัญหากับขนมอบจริง ๆ ไม่ว่าเราจะทำอะไรก็ตาม ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามนางสนมคนนี้จะไม่หลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ ท้ายที่สุดเราเป็นคนที่ทำขนมอบเอง”คังอี้พูดขึ้นว่า “เราไปดูกันดีกว่า การอยู่ที่นี่จะทำให้เรารู้สึกกั
