งวล”“ใช่ ! ” ฮูหยินผู้เฒ่ายืนขึ้น “ข้าจะไปดูด้วย”เฟิงหยูเองมองพวกเขาเพียงเล็กน้อยและไม่ปฏิเสธ กล่าวง่าย ๆ ว่า “เรือนตงเซิงไม่เคยมีแขกจำนวนมาก เพียงแค่มีท่านแม่และท่านย่าไปก็ดี ไม่จำเป็นต้องให้ใครไปเลย”หลังจากพูดอย่างนี้นางก็จากไปอันชิและเฟิงเซียงหรูติดตามนางทันที คังอี้ประคองฮูหยินผู้เฒ่าและออกจากห้องไป ในขณะเดียวกันนางก็แจ้งยายจาว“เตรียมเก้าอี้ให้ท่านแม่เร็ว”เฟิงเฟินไดและจินเฉินต่างก็อยากรู้อยากเห็นมาก แต่เฟิงหยูเองพูดออกมาอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ พวกเขารู้ว่าเรือนตงเซิงไม่ใช่สถานที่ที่ทุกคนสามารถเข้าไปได้ ตอนนี้เฟิงหยูเองอารมณ์เสีย พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงเลยเฟิงหยูเองรีบกลับมาที่เรือนตงเซิงอย่างรวดเร็ว คนอื่น ๆ วิ่งเหยาะ ๆ ตามข้างหลังนางได้ แต่พวกเขาก็ยังถูกทิ้งไว้ค่อนข้างไกลเมื่อนางเข้าไปในลาน นางได้ยินเสียงร้องโวยวายมาจากข้างใน “ไปเอาขนมมาให้ข้าหน่อย ! ไปเร็ว ๆ ! ” เสียงของนางดังผิดปกติเพราะนางแทบจะตะโกนจนฉีกเส้นเสียงของนางเอง นางแตกต่างจากเหยาซื่อคนเดิมมากทันทีที่ทำเช่นนี้เสียงของสิ่งต่าง ๆ จะถูกกว้างปามากขึ้น นางคิดว่าเหยาซื่ออาจกว้างปาสิ่งของต่าง ๆ ส่วนใหญ่ที่อยู่ในห้องแล้วด้วยกลุ่มบ่าวรับใช้รวมตัวกันรอบ ๆ ประตู พวกเขาทุกคนกังวลมาก แต่พวกเขาไม่สามารถเข้าไปในห้องได้เพราะสิ่งที่เหยาซื่อกว้างปาแตกจะลอยออกเป็นครั้งคราว เฟิงหยูเองเห็นว่ามีบ่าวรับใช้บางคนได้รับบาดเจ็บที่หน้าผากเมื่อเห็น
