นว่าพวกเขาจะยินดีไปที่ตำหนักฉิงอัน ดังนั้นนางจึงกัดฟันและคำนับเฟิงหยูเอง พลางกล่าวว่า “บ่าวรับใช้ผู้นี้ขอบคุณองค์หญิงแห่งมณฑลสำหรับความเมตตาเพคะ ! องค์หญิงแห่งมณฑลโปรดติดตามบ่าวรับใช้คนนี้ไปตำหนักฉิงอันเพคะ ! ”เช่นนี้เฟิงหยูเองได้รับเชิญให้ไปยังตำหนักชิงอัน หลังจากเข้าไปในตำหนักแล้ว นางก็ได้ยินเสียงใครบางคนกรีดร้องราวกับว่าพวกเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ “ฆ่าสัตว์ร้ายนั่น ! ฆ่ามัน ! ” เสียงขวดและเหยือกดังตามมาทันที เมื่อติดตามสิ่งนี้เสียงของคนที่ตะโกนด้วยความโกรธ “ข้าให้กำเนิดบุตรชายแบบนี้ได้อย่างไร ? ข้าไม่ได้ให้กำเนิดเขา ไม่อย่างแน่นอน ”นางกำนัลที่เชิญเฟิงหยูเองมาทำอะไรไม่ถูก แล้วกล่าวว่า“พระสนมอันเกิดอาการคลุ้มคลั่งมาแล้วระยะหนึ่ง โดยปกติแล้วพระสนมอันจะร้องเพลงหรือร้องไห้ หลังจากนั้นไม่นานพระสนมก็จะดีขึ้น แต่คราวนี้เริ่มตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้อาการพระสนมยังไม่ดีขึ้น พระสนมตีผู้คน ขันทีและนางกำนัลถูกตีจนตายเพคะ”“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ ? ” เฟิงหยูเองสงสัยเล็กน้อย ในตอนแรกนางคิดว่าพระสนมอันเพียงแต่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้จนนำไปสู่ปัญหา อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองไม่คิดว่านางจะคลุ้มคลั่งถึงระดับนี้นางเพิ่มความเร็วในการเดินของนางเข้าไปในห้อง เมื่อเข้าไปในห้องนอนของพระสนมอัน นางเห็นผู้หญิงคนหนึ่งแต่งกายชุดราชสำนัก ผมยุ่งเหยิงนั่งอยู่บนพื้น ผ้าของชุดราชสำนักค่อนข้างดี แต่สีซีดจาง และมันดู
