ใหญ่ไปหน่อยเฟิงหยูเองรู้ว่าคนผู้นี้จะต้องเป็นพระสนมอัน และในเวลานี้นางกำลังจับนางกำนัลที่ทำความสะอาดในพระราชวังในขณะที่ดึงผมของนางกำนัล นางตะโกน “มีประโยชน์อะไรที่ข้าเลี้ยงดูเจ้า ? ทำไมเจ้าไม่ฆ่าเขา ทำไมเขายังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข ? อาจเป็นเพราะเจ้าทำงานไม่ดี และเจ้าก็ร่ายรำได้ไม่เหมือนนาง ! ”นางกำนัลตัวเล็กและมีใบหน้าที่สวยงาม เอวของนางเล็กมากจนมือผู้ชายสามารถโอบรอบได้ แม้ว่านางจะสวมเครื่องแบบนางกำนัลก็ยังสามารถเห็นว่านางมีความโดดเด่นโชคไม่ดีที่ไม่ว่าคนผู้นั้นจะสวยงามเพียงใด พวกนางก็สูญเสียความงามจากการถูกทำร้ายโดยพระสนมอัน นางคุกเข่าบนพื้นไม่สามารถหลุดพ้นจากการเป็นอิสระ หรือหลบได้ นางไม่สามารถตอบโต้พระสนมอันได้ นางทำได้แค่กัดฟันและทนกับมัน แม้จะถูกกดดันอย่างหนักนางก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมาเฟิงหยูเองจำนางได้ว่านางคือหงหยุน แน่นอนว่าเฟิงหยูเองไม่เชื่อว่าเป็นชื่อจริงของนาง ดังนั้นนางจึงถามนางกำนัลที่อยู่ข้าง ๆ นาง “คนที่พระสนมอันจับนั่นคือใคร ? ”นางกำนัลตอบ “นั่นคือหยินหลานเพคะ พระสนมจะให้การสนับสนุนนางมากที่สุด แต่ทุกครั้งที่พระสนมอันล้มป่วย นางก็เป็นคนที่ทนทุกข์ทรมานมากที่สุด”เฟิงหยูเองพยักหน้าแล้วเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว นางคว้าข้อมือของพระสนม นางได้ยินเสียงตะโกนดัง ๆ ว่า “อย่าแตะต้องข้า ! ชิ ! ปล่อยข้า ! ” แต่เมื่อนางตะโกนสิ่งนี้เปลือกตาของนางก็ปิด นางหลับไปแล้วในที่สุดหยินหลาน
