ก็หลุดพ้นและได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อนางเงยหน้าขึ้นและเห็นเฟิงหยูเอง ความสงบของนางหายไปในทันที “องค์หญิงแห่งมณฑล” นางคุกเข่าและก้มหัวลง หลังจากพูดว่าองค์หญิงแห่งมณฑล นางไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไปเฟิงหยูเองไม่สนใจนาง เนื่องจากนางให้นางกำนัลคนหนึ่งของตำหนักฉิงอันนำพระสนมอันไปวางบนเตียง จากนั้นนางก็ดึงเข็มสีเงินออกจากแขนเสื้อของนาง และเริ่มฝังที่หัวของพระสนมของอันเมื่อเห็นเช่นนี้ ในที่สุดนางกำนัลของตำหนักฉิงอันก็รู้สึกสบายใจ หากพวกเขาไม่ได้วิ่งเข้าไปในพระราชวัง ไม่เจอองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน บางทีอาจจะมีผู้คนจำนวนมากที่ต้องตกตายหมอหลวงส่วนใหญ่จะสั่งยาหลังจากพบนาง พระสนมอันถือว่าเป็นพระสนมที่ถูกทอดทิ้ง ฮ่องเต้พระราชทานตำหนักให้แก่นาง และไม่ลดตำแหน่งของนางก็ค่อนข้างดีอยู่แล้วเขาจะดูแลนางได้อย่างไรหยินหลานคุกเข่าตรงกลางห้องโดยไม่ลุกขึ้นยืน นางกำนัลที่พาเฟิงหยูเองไปที่ตำหนักฉิงอันรู้สึกว่ามันแปลกเล็กน้อย นางต้องการไปและถาม อย่างไรก็ตามนางรู้สึกว่าองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันมีท่าทางเศร้าหมองแม้จะมาทำการรักษาพระสนมอัน นางไม่กล้าถามมากเกินไป ดังนั้นนางทำได้แค่ยืนอยู่ข้างๆหลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม เฟิงหยูเองก็เอาเข็มเงินทั้งหมดออกจากหัวของพระสนมอัน จากนั้นนางก็ดึงขวดขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อของนาง และเทยาลงไปสองสามเม็ดและป้อนเข้าไปในปากของนางสนมอัน จากนั้นนางก็สั่งการว่า “ไปเอาน้ำมาป้อนพระสนม หลังจ
