ากนั้นไม่นานพระสนมก็คงจะตื่น”นางกำนัลปฏิบัติตามและออกไปเอาน้ำ เฟิงหยูเองยืนขึ้นแล้วเหลือบไปที่หยินหลาน จากนั้นก็เริ่มเดินออกไปพร้อมกับกล่าวว่า “ข้าอยากคุยกับเจ้า ตามข้ามา”หยินหลานยืนขึ้นขณะที่นางเดินตามอย่างระมัดระวัง เดินตามหลังเฟิงหยูเอง บ่าวรับใช้คนอื่นคิดเพียงว่าเฟิงหยูเองต้องการถามเกี่ยวกับอาการป่วยของพระสนม ดังนั้นจึงไม่มีใครคิด ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปเฟิงหยูเองไม่ได้ไปไกลนักเพราะนางนั่งลงที่ทางเดินใกล้ๆ หยินหลานยืนอยู่ตรงหน้านางโดยที่ไม่หยิ่งจองหองเหมือนตอนที่นางเป็นหงหยุน เมื่อมองดูนางตอนนี้ นางยังดูเยือกเย็นเล็กน้อยหวงซวนรู้จักนางมานานแล้ว ก่อนที่เฟิงหยูเองจะพูด นางก็รีบพูดขึ้น และพูดอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าและแอบเข้าไปในคฤหาสน์เฟิง เจ้าตั้งใจทำอะไร ? ”นางไม่พูดหวงซวนจ้องมองนางอย่างโกรธเคือง “เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าฆ่าเจ้าได้”นางยังไม่พูดเฟิงหยูเองหัวเราะทันที “อารมณ์ของเจ้ายังคงเป็นของหงหยุน แต่การช่วยมารดาที่บ้าคลั่งทำร้ายบุตรชายของนางเองเป็นสิ่งที่ทำให้ฟ้าพิโรธ”ในที่สุดหยินหลานก็ตอบสนอง แม้กระนั้นดวงตาของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงในขณะที่นางกำมือของนางเฟิงหยูเองกล่าวต่อว่า “ตบมือข้างเดียวนั้นไม่ดัง หญิงชายพร้อมใจกัน แม้ว่าคนหนึ่งตายไปแล้วก็ไม่ควรโทษว่าเป็นความผิดของอีกฝ่าย” นางเงยหน้าขึ้นมองหยินหลาน “มันผ่านมาหลายปีแล้วนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ และจิตใจของพระสนมก็สับส
