ผู้เฒ่าและกล่าวว่า “ความผิดทั้งหมดเกิดขึ้นจากลูกสะใภ้ แต่ข้าขอให้ท่านแม่เชื่อว่าลูกสะใภ้ไม่มีเจตนาแช่งท่านพี่ ลูกสะใภ้ประสบกับความยากลำบากและยุ่งกับการจัดงานแต่งงานให้เรียบร้อย ข้าไม่ได้มีสมบัติมากมาย ดังนั้นข้าจะแสดงเจตนาชั่วร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร นี่เป็นเพราะข้าไม่ละเอียดพอ คังอี้หวังที่จะขอโทษน้องจุนม่านและจะยอมรับการลงโทษเจ้าค่ะ”เมื่อพูดแบบนี้ นางหันไปเผชิญหน้ากับจุนม่าน นางก็ยังคุกเข่าและพูดว่า “พี่สาวทำผิดอย่างร้ายแรงในวันนี้ ทำให้น้องสาวได้รับบาดเจ็บ นี่คือสิ่งที่ทำให้ข้าเสียใจและไม่สามารถแก้ไขความผิดนี้ได้ พี่สาวยินดีชดใช้ความผิดนี้ และหวังว่าน้องสาวจะยกโทษให้ข้า”ฮูหยินใหญ่ได้ทำพิธีดังกล่าวแล้ว ถ้าจุนม่านยังคงยืนกรานต่อไป จะเป็นนางที่ผิด นางคุกเข่าอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามนางไม่ได้แสดงความคิดของนาง นางมองไปที่เฟิงจินหยวน และถามเขาว่า “ท่านพี่ จุนม่านเป็นของท่านพี่ ท่านพี่จะต้องตัดสินใจทุกเรื่องเจ้าค่ะ”เฟิงจินหยวนพยักหน้าจากนั้นมองที่คังอี้ที่เต็มไปด้วยความเสียใจ และความขมขื่นทำให้เขาใจอ่อนเล็กน้อย เขาช่วยประคองทั้งสองคนให้ลุกขึ้น จากนั้นเขาจึงพูดกับคังอี้“สถานการณ์วันนี้เป็นเรื่องบังเอิญ เจ้าเป็นฮูหยินที่ถูกต้องของข้า เจ้าเป็นคนในครอบครัว กำไลนี้…”คังอี้ก้มลงหยิบกำไล นางยกมันขึ้นเหนือศีรษะแล้วทุบมันลงบนพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า“สิ่งที่โชคร้ายไม่ควรเก็บไว้ใกล้ตัวเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะ
