า” นางพูดอย่างนี้แต่นางก็คิดถึงคนที่วางยาพิษ นางจึงนำต่างหูออกมาอีกครั้งนางถือมันไว้ในมือของนาง นางเอาให้ทุกคนเห็น “แม้ว่าต่างหูนี้จะหล่นที่ครัว เพื่อหาตัวผู้ต้องสงสัย ทุกคนควรช่วยกันนึกว่าใครเคยใส่ต่างหูคู่นี้มาก่อน”ในขณะที่ทุกคนเริ่มคิดในเวลานี้พวกเขาได้ยินเฟิงเฉินหยูก็พูดว่า “ต่างหูคู่นี้ดูคุ้นตาข้ามาก ดูเหมือนว่า…” นางพูดอย่างนี้แล้วมองไปที่จินเฉินทันใดนั้นดวงตาของนางก็สว่างขึ้น นางพูดเสียงดัง “เป็นของแม่รองจินเฉิน นางเคยใส่มันก่อน ! ”จินเฉินสั่นด้วยความกลัวขณะที่นางมองเฟิงเฉินหยูด้วยความกลัว นางถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อว่า“คุณหนูใหญ่ ถึงแม้ว่าข้าจะเป็นคนที่รู้ว่าคุณหนูมีอะไร แต่คุณหนูก็ไม่ควรใส่ร้ายข้าแบบนี้ ! ”ครั้งนี้มันเป็นเฟิงเฉินหยูที่ตกใจ นางถามจินเฉิน “เจ้าพูดอะไรข้ามีอะไร”เฟิงจินหยวนสามารถบอกได้ว่ามีเลศนัยบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงมองทั้งสองด้วยความหดหู่ หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาถามจินเฉิน “ต่างหูนี้เป็นของเจ้าหรือไม่ ? ” ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นจินเฉินใส่สิ่งที่ดูคล้ายกันมาก่อน แต่เขาก็เป็นผู้ชาย ในสายตาของเขา เครื่องประดับของผู้หญิงทั้งหมดดูเหมือนกันมากเมื่อได้ยินเฟิงจินหยวนถามอย่างนี้ จินเฉินส่ายหัวปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่า “ไม่ ! สิ่งนี้ไม่ได้เป็นของอนุคนนี้” ก่อนที่จะรอให้เฟิงจินหยวนถาม นางก็คุกเข่าแล้วพูดเสียงดังว่า “ท่านพี่ ! ท่านฮูหยินผู้เฒ่า ! เมื่อมันกลายเป็นเ
