แห่งมณฑลนั้นแน่นหนาแค่ไหน แม้ว่าจะใช้ทหารพิเศษ ผลลัพธ์ที่ได้ก็เป็นเช่นนี้”หวงซวนพยักหน้าแล้วติดตามวังซวนไปที่คฤหาสน์เฟิงเฟิงหยูเองนั่งบนม้านั่งตรงทางเดินขณะที่นางคุยกับบานซู เมื่อสมาชิกของตระกูลเฟิงตื่นและมุ่งหน้าไปยังเรือนตงเฉิงผู้คุ้มกันลับอยู่ก็หายไปในความมืดยามค่ำคืน แม้แต่บานซูก็เช่นกันดังนั้นตระกูลเฟิงจึงเห็นเด็กสาวที่สง่างามนั่งอยู่บนม้านั่งตรงทางเดินแกว่งขาของนาง นั่งอยู่ที่นั่นนางดูเหมือนจะไม่เป็นอะไร ขณะที่นางมองไปที่ท้องฟ้า ดวงจันทร์ในคืนนี้สว่างมากเมื่อส่องร่างเล็ก ๆ ของนาง มันก็ให้ความรู้สึกเหงาบ้านเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดขณะที่ศพทั้งแปดถูกนำไปทิ้ง เลือดของพวกเขาเปื้อนเต็มลาน สมาชิกของตระกูลเฟิงรู้สึกว่าพวกเขาไม่มีที่ยืนเมื่อใดที่เด็กหญิงเคยเห็นคนตายมากมาย ใบหน้าของพวกเขาทั้งหมดซีดด้วยความกลัว เมื่อมองดูท่าทางของเฟิงหยูเองอีกครั้ง พวกเขาก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนผู้ส่งสารจากใต้มหาสมุทร ไม่ว่าจะเป็นคนประเภทไหนแม้ว่าจะเป็นเสือก็ตาม ก็ไม่มีใครรู้สึกว่าพวกเขาจะได้รับผลประโยชน์ใด ๆจากนางเฟิงเซียงหรูเป็นคนแรกที่วิ่งไปหานาง นางก้าวข้ามซากศพและหยุดอยู่ตรงหน้าเฟิงหยูเอง นางมองเฟิงหยูเองแล้วพูดด้วยความเป็นห่วง “พี่รอง ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้าง ? ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ ? ”อันชิเดินตามเข้าไป ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวลขณะที่นางถามว่า “คุณหนูรองได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือ
