วไปข้างหน้าสองสามก้าวหยุดอยู่ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า นางโค้งคำนับ “อาหารบำรุงนั้นมอบให้พี่ฮัน สำหรับเรื่องอื่นๆ … อนุได้ยินท่านแม่บอกว่าท่านพี่ใช้เงินเป็นจำนวนมากในงานแต่งงาน และตกแต่งเรือนให้กับพี่คังอี้ เนื่องจากพี่สาวของเราเข้ามาในคฤหาสน์เฟิงสถานที่แห่งนี้ก็เป็นเรือนของเราเช่นกัน หากทุกคนในตระกูลทุกข์ยากลำบาก เราต้องช่วยเหลือเป็นธรรมดา นั่นเป็นเหตุผลที่สิ่งอื่น ๆ ในกล่องเหล่านี้จะมอบให้กับท่านแม่ดูแลเพื่อช่วยตระกูลเจ้าค่ะ ! ”คำพูดของจุนเหมยทำให้ใบหน้าของคังอี้ห่อเหี่ยว นางเสียหน้าไปอย่างมากกับซวนเทียนหมิง และเฟิงหยูเองในช่วงสองวันที่ผ่านมา ใครจะรู้ว่านางจะได้รับความละอายจากอนุอีก 2 คน นางรู้สึกอย่างแท้จริงว่านางไม่มีใบหน้าเหลืออีกเลยเฟิงหยูเองที่กลับมาพร้อมกับสินเดิมกล่าวเพิ่มเติมว่า “เมื่อผู้หญิงแต่งงานกับครอบครัวสามีของนางโดยไม่มีสินเดิมติดตัวมาก็เป็นเรื่องน่าละอายอย่างแท้จริง ฮองเฮาเห็นใจอนุทั้งสอง และเติมเงินทุนของตระกูลเฟิงเพื่อบรรเทาปัญหาเร่งด่วนให้พวกเรา”คังอี้ทนต่อความโกรธที่นางรู้สึก โดยนางกล่าวว่า “สินเดิมที่ถูกเพิ่มเข้าไปในกองทุนตระกูลเป็นผลมาจากน้องสาวที่ใจดีแต่เมื่อน้องสาวทั้งสองเข้าสู่คฤหาสน์มันจะเป็นการดีที่สุดที่จะดูในกล่องว่ามีสิ่งใดที่สามารถใช้ได้ เราจะได้ประหยัดในการซื้อสิ่งต่าง ๆ มากขึ้น”นางกำลังมองหาสิ่งที่สุภาพที่จะพูด แต่ใครจะรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าที่เศร้าหมองแล
