ะอิดโรยจ้องมองที่คังอี้จุนม่านกล่าวว่า “ขอบคุณมากสำหรับความคิดของท่านพี่เราเป็นเพียงอนุและไม่ต้องการอะไรมาก แค่คฤหาสน์มีอาหารและเสื้อผ้าให้อย่างเพียงพอ ไม่จำเป็นต้องมีอะไรเพิ่มเติมให้เรา สิ่งที่เราตัดสินใจที่จะมอบให้กับคฤหาสน์ก็จะมอบให้แก่คฤหาสน์”“ถ้าเป็นเช่นนี้มันเป็นข้าที่พูดมากเกินไป” คังยี่เสียหน้ามากกว่าเดิมและตัดสินใจที่จะปิดปากนางฮูหยินผู้เฒ่ามองเฟิงจินหยวนจากนั้นกล่าวว่า “เมื่อมีคนใหม่เข้ามาในคฤหาสน์ เจ้าควรไปกับพวกนาง เจ้าควรจะอยู่ที่เรือนจินฟูในคืนนี้” นี่เป็นครั้งแรกที่ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยปากเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของเฟิงจินหยวน ขณะที่นางพูดโดยตรงใจของคังอี้รู้สึกหดหู่อย่างมากเพราะนางรู้สึกว่านางแทบจะหายใจไม่ออกนางเป็นฮูหยินใหญ่และนางอยู่ที่คฤหาสน์เป็นเวลาสามวันสองคืน แต่นางไม่เคยแม้แต่จะค้างคืนกับสามีของนาง ในที่สุดฮันชิไม่ต้องการให้เขาอยู่ข้าง ๆ นาง แต่มีอนุ 2 คนมานางจ้องมองที่เฟิงจินหยวน ดวงตาของนางมีร่องรอยแห่งความเศร้าโศกจินหยวนยังใฝ่หาคังอี้เช่นกัน แต่เมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้อีกเล็กน้อย พี่น้องเฉิงถูกส่งมาโดยฮองเฮา ! เขาไม่สนใจพวกนางเมื่อคืน และสินเดิมก็มาถึงคฤหาสน์ของพวกเขาแล้วหากเขายังคงเพิกเฉยมันจะไม่เหมาะสม ดังนั้นเขาทำได้เพียงทำให้คังยี่ผิดหวัง เขาหลบสายตาของนาง เขากล่าวกับมารดา “ขอรับ”คืนนั้นเฟิงจินหยวนอยู่ที่เรือนจินฟูทำให้การแต่งงานของเขากับจุนม่านสมบูรณ์อย่างไร
