้องไห้กับเขา แค่นี้ก็เพียงพอแล้วเอื้อมมือออกไปเขาลูบหัวนาง ในท้ายที่สุดเขาไม่ได้พูดอะไรเลยอย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองนางวางคางเล็ก ๆ ของนางบนหัวเข่าของเขา นางพูดพึมพำ“ซวนเทียนหมิง เมื่อข้าเห็นเจ้าครั้งแรกที่ภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ ข้าถูกดึงดูดด้วยดอกบัวสีม่วงที่หน้าผากของเจ้า ข้ายอมรับว่าข้าเป็นคนที่เก็บความรู้สึกเมื่อเห็นใครที่ดูดีแต่นี่ไม่ได้หมายความว่าความรู้สึกของข้าที่มีต่อเจ้านั้นมาจากรูปลักษณ์ของเจ้า ข้าไม่รู้จะอธิบายยังไงกับเจ้า แต่เจ้าเป็นคนแรกที่ข้าเห็นในโลกนี้ สำหรับข้า เจ้าเป็นเหมือนชีวิตข้านั่นเป็นเหตุผลที่ข้าไม่สามารถทนกับทุกคนที่ทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บได้ เมื่อข้าคิดว่าลูกธนูเหล่านั้นแทงหัวเข่าของเจ้าข้ารู้สึกว่าปวดใจมาก”หัวใจของซวนเทียนหมิงบีบรัดแน่น และเขาจับไหล่ของเฟิงหยูเองแน่น กลัวว่าเขาจะทำร้ายนาง เขาดีดหน้าผากนางอย่างรวดเร็ว“เด็กโง่” เขากล่าว “เมื่อใดก็ตามที่ข้านึกถึงตอนที่เจ้าถูกเฟิงจินหยวนขับไล่ให้ไปอยู่ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือเป็นเวลา 3ปี ข้าโกรธมากจนข้าแทบจะอดใจที่จะทำร้ายเขาไม่ได้ ข้าเกลียดที่ข้าไม่สามารถมอบสิ่งที่ดีที่สุดในโลกให้เจ้าได้ แม้ว่าเจ้าต้องการให้ข้ามอบแคว้นให้ ข้าก็จะไปพิชิตมันและเอามาให้เจ้า”เฟิงหยูเองเงยหน้าของนางแล้วมองเขาพูดอย่างจริงใจว่า“นั่นคือเหตุผลที่เราเหมือนกัน เรามีนิสัยเหมือนกัน นั่นคือสาเหตุที่เราถูกกำหนดใ
