เจ้าซวนเทียนหมิงถูกลากออกจากเตียงโดยเด็กผู้หญิงคนนั้น เขากำลังฝันที่เขาเห็นว่าเฟิงหยูเองถูกบิดา และท่านย่าของนางรังแก พวกเขาไม่ให้อาหารนางและขโมยของที่มีค่าของนางเขาเกิดความอยากรู้อยากเห็นว่าจากนิสัยของผู้หญิงคนนี้นางจะยอมถูกรังแกโดยคนโง่เขลาในตระกูลเฟิงได้อย่างไรเขากำลังจะใช้แส้เพื่อแก้แค้นให้นาง ตอนที่เขาได้ยินเสียงประตูเปิดซวนเทียนหมิงตกตะลึงชั่วขณะเพราะเขาไม่เข้าใจ ตำหนักหยูได้รับการคุ้มกันเป็นอย่างดี แม้ว่าฮ่องเต้จะเสด็จมาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้ามาโดยไม่มีการเจ้งล่วงหน้า สำหรับผู้คนในตำหนักนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้ แม้แต่บานซูก็กล้าที่จะเข้ามาในห้องของเขาในตอนกลางคืนแน่นอนข้อยกเว้นคือถ้าเกิดไฟไหม้แต่ก่อนที่เขาจะถามว่าเกิดไฟไหม้หรือไม่ ก็มีมือเล็ก ๆ เอื้อมมือไปใต้ผ้าห่มของเขา ในเวลาเดียวกันก็ได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคยจากร่างเล็ก ๆ ความกระวนกระวายใจที่มีก็หายไปในทันทีถูกต้อง เฉพาะกับผู้หญิงคนนี้ที่มาถึงตำหนัก บ่าวรับใช้และองครักษ์ของเขาจะไม่กล้าห้ามนาง และมีเพียงนางคนนี้เท่านั้นที่สามารถเดินไปรอบ ๆ ตำหนักหยูได้ รวมถึงห้องบรรทมของเขาเอง ในโลกนี้มีผู้หญิงคนเดียวเท่านั้นที่กล้ามาที่เตียงของเขา และคว้าแขนของเขาจากใต้ผ้าห่มของเขาเขาม้วนริมฝีปากเป็นรอยยิ้มและนั่งเฉย ๆ เขาเห็นว่าเด็กผู้หญิงข้างหน้าดูเหมือนจะอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ริมฝีปากของนางขยับสองสามครั้งโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำเดียว หลังจากนั
