้นไม่นานด้วยเหตุผลบางอย่างนางก็เริ่มร้องไห้ซวนเทียนหมิงเริ่มวิตกกังวลและดึงนางเข้ามากอด ขณะถามนางกลับไปว่า “อาเองเกิดอะไรขึ้น ? ใครรังแกเจ้า ? บอกข้ามา ข้าจะจัดการให้เจ้า”เฟิงหยูเองส่ายหน้าพร้อมกับกอดเขาแน่น และร้องไห้เสียงดังในความเป็นจริงนางอยากจะพูดว่า “ซวนเทียนหมิง สอนวิธีใช้แส้ให้ข้า” แต่เมื่อคำพูดที่มาถึงริมฝีปากของนาง นางก็ไม่สามารถพูดได้ นางได้แต่ร้องไห้ออกมาเฟิงหยูเองร้องไห้เป็นเวลานาน ในคืนนี้เสียงร้องไห้ของนางดังก้องไปรอบ ๆ ตำหนักหยู ทำให้ทุกคนในนั้นรู้สึกสับสน ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ที่อยู่ในตำหนักหยูแต่เฟิงหยูเองเข้าใจว่านางแค่รู้สึกเศร้า นางจำสิ่งที่เกิดขึ้นในภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือได้ ขาของเซียนเทียนหมิงได้รับบาดเจ็บและมีเลือดไหลมาก นางเป็นคนที่ต้องแก้แค้นเสมอยิ่งกว่านั้นนางต้องแก้แค้นทันที นางจะไม่ยอมให้ศัตรูของนางมีความสุขเพิ่มขึ้นอีกวันเว้นแต่ว่านางตั้งใจเล่นเล่ห์เหลี่ยมแต่ตอนนี้นางไม่สามารถล้างแค้นได้ นางต้องอดทน และ…มันเป็นการแก้แค้นแทนซวนเทียนหมิงนางร้องไห้ออกมาด้วยความเศร้าโศกราวกับว่านางยังเป็นเด็กอยู่ในอ้อมกอดของเขา เสื้อคลุมของเขาเปียกทั้งน้ำตาและน้ำมูกหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการร้องไห้ นางก็นอนหลับแบบนั้น น้ำตาสองสามหยดเกาะติดกับขนตาของนาง ทุก ๆ ครั้งที่ขนตาของนางขยับยุกยิก มันขยับเข้าหาหน้าอกของซวนเทียนหมิง พวกมันทำให้เขารู้สึกคันและเศร้าในเวลาเด
