วังซวนพูดเบาๆ “ประมาณครึ่งชั่วยามที่แล้วเจ้าค่ะ”คิ้วที่สวยงามของเฟิงหยูเองขมวดมารวมกันจินเฉินที่นั่งอยู่บนพื้นไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าเจ้านายและบ่าวรับใช้กำลังพูดถึงอะไร ในขณะนี้จิตใจของนางจำได้แต่คำพูดที่เฟิงหยูเองกล่าวว่า “ข้าไม่ฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเองก็ดีแค่ไหนแล้ว”นางเริ่มเสียใจ ในคฤหาสน์นี้มีเพียง 2 คนเท่านั้นที่สามารถให้ความมั่นคงในชีวิตของนางได้ คนแรกก็คือเฟิงเฟิงจินหยวน และคนที่สองก็คือเฟิงเฟิงหยูเอง น่าเสียดายที่ตอนแรกนางมีทั้งสองคนอยู่ในมือ แต่เนื่องจากความผิดพลาดในการตัดสินใจของนาง นางจึงสูญเสียเฟิงหยูเอง และการมาอย่างฉับพลันของคังอี้ก็ทำให้นางก็สูญเสียเฟิงจินหยวนนางกลัวบุตรของฮันชิที่กำลังจะเกิด นางเป็นอนุเพียงคนเดียวในคฤหาสน์ที่ไม่มีบุตร ถ้าฮันชิให้กำเนิดบุตรชาย นางก็จะมีโชคชะตาที่น่าเศร้า“ไม่!” เสียงของนางสั่น เมื่อนางมองเฟิงหยูเองอีกครั้ง นางเห็นว่าเฟิงหยูเองให้ความสนใจกับการสนทนาของนางกับวังซวนโดยไม่สนใจนางเลย จินเฉินเริ่มวิตกกังวลและคลานไปข้างหน้า ไปกอดขาของเฟิงหยูเองแล้วร้องไห้ “คุณหนูรองข้าจะทำทุกอย่างที่คุณหนูสั่งให้ข้าทำ แค่คุณหนูช่วยข้าในครั้งนี้ ในอนาคตจินเฉินไม่กล้าทำอะไรอีกแล้วเจ้าค่ะ ! ”หวงซวนคว้าคอของนางแล้วดึงนางออกไปพูดด้วยความรังเกียจ “หลังจากที่เจ้ากล้าใช้องค์ชายเก้า แล้วยังมีหน้าขอให้เจ้าคุณหนูรองช่วยเจ้า จิตใจของเจ้าช่างไร้ความปรานียิ่งนัก”“ไม่!” จินเ
