ฉินตะโกนเสียงดัง “ข้าไม่ได้ใช้องค์ชายเก้า ข้าต้องการที่จะโยนความผิดให้ฮูหยินใหญ่ ! ”ดวงตาของเฟิงหยูเองเริ่มคมชัด เมื่อนางมองที่จินเฉินอีกครั้งก็มีความปั่นป่วนเล็กน้อยโดยพูดว่า “ถ้าเจ้ากล้าที่จะรับผิดชอบ ข้าอาจช่วยเจ้าได้อีกครั้ง แต่เจ้ากำลังทำให้ข้าเป็นคนโง่ ! ” ทั้งเสียงและท่าทางของนางนั้นเคร่งขรึมมากเมื่อนางมองจินเฉินราวกับว่านางเป็นคนตายจินเฉินตกอยู่ในความสิ้นหวัง นางปล่อยขาของเฟิงหยูเองและลุกขึ้นยืน ถอยกลับในขณะที่ยังพอมีแรงคุณหนูรองพูดอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะไม่ช่วยนาง แต่นางก็ยังไม่อยากตาย…ทันใดนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่เฟิงหยูเอง และกล่าวว่า “เราเคยทำงานร่วมกันมาก่อน ในเวลานั้นเพื่อช่วยคุณหนูกำจัดเฉินซื่อ ข้าจึงกำจัดบุตรในท้องของข้า คุณหนูรองไม่กลัวว่าข้าจะไปหาท่านฮูหยินผู้เฒ่าแล้วเล่าเรื่องนี้หรือเจ้าคะ? ”เฟิงหยูเองหัวเราะเยาะ “ไปเลย ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาจะเชื่อเจ้าหรือไม่ แม้ว่าพวกเขาจะเชื่อ แต่เฉินซื่อก็ตายไปแล้วเจ้าว่าตระกูลเฟิงจะมาสอบสวนองค์หญิงแห่งมณฑลผู้นี้หรือ? ยิ่งกว่านั้นเจ้าควรรู้แน่แก่ใจดีว่าบุตรในท้องของเจ้าเป็นบุตรของใครมากกว่าข้า”“ฮ่าๆๆ!” จินเฉินเริ่มร้องไห้ และหัวเราะราวกับว่านางโกรธมาก “เด็กคนนี้เป็นบุตรใคร ? แน่นอนว่าเป็นบุตรของสามีข้า ข้ารู้ว่าคุณหนูยังมีรองเท้าอีกข้างอยู่ แต่อย่างไรล่ะ ? มันเนิ่นนานกว่าครึ่งปีแล้ว รองเท้าข้างเดียวจะทำอะไรกับข้าได้บ้าง
