เฟิงจินหยวนช่วยประคองคนที่ชนเขา เมื่อมองอย่างระมัดระวังเขาพบว่ามันเป็นเฟิงเฟินไดจากนั้นเขาก็เห็นเฟิงเฟินไดทำหน้าตกใจ นางคว้าแขนของเฟิงจินหยวนอย่างหมดหวัง นางพูดด้วยความตกใจ “ท่านพ่อ! ท่านพ่อกลับมาทันเวลาพอดี รีบไปหาแม่รองฮันเร็วเจ้าค่ะ ! ”เฟิงจินหยวนขมวดคิ้วเนื่องจากเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขุ่นเคืองเมื่อคืนเขาดื่มมากเกินไปทำให้เขาถูกลากไปที่เรือนหยูหลาน สิ่งนี้ทำให้คังอี้อยู่ในห้องหอเพียงลำพัง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจ ยิ่งไปกว่านั้นมีบางอย่างที่เกิดขึ้นกับรุ่ยเจีย แต่เขาไม่ได้อยู่ปลอบคังอี้ สิ่งนี้สามารถปล่อยวางได้เนื่องจากมันผ่านไปแล้วในอดีต นอกจากนี้เป็นเพราะเขาดื่มเขาก็รู้สึกผิดต่อคังอี้เล็กน้อย ต้องขอบคุณสิ่งที่เขาทำอย่างที่ฮันชิต้องการ แต่เฟิงเฟินไดกลับมาอีกครั้งในวันนี้ มารดาและบุตสาวคู่นี้ไร้เหตุผลมากเกินไป !“ออกไป ! ” เขาผลักนางออกไปอย่างแรงทำให้เฟิงเฟินไดถอยไปหลายก้าว “หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว ไม่อย่างนั้นอย่าโทษข้า ข้าจะไม่ไปที่เรือนหยูหลานอีก ! ”“ท่านพ่อ!” เฟิงเฟินไดตกใจมาก แต่นางก็รู้ทันทีว่าเฟิงจินหยวนอาจรู้สึกว่านางมาหลอกเขาให้ไปหาฮันชิ ดังนั้นนางจึงรีบอธิบายว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ เฟินไดไม่กล้าโกหกท่านพ่อแน่นอน แม่รองฮันมีเลือดออก นางมีเลือดออกเจ้าค่ะ ! ”“อะไรนะ?” เฟิงจินหยวน และฮูหยินผู้เฒ่าต่างตกใจกันมาก ฮูหยินผู้เฒ่ารีบถามอย่างใจจดใจจ่อ “เจ้าพูดจริ
