้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของคังอี้ก็เป็นประกายสดใสขึ้นมา นางรีบกล่าว “ขอบพระทัยองค์ชายเพคะในการยกโทษตายให้”“อ่า” ซวนเทียนหมิงยอมรับเสียงของนางอย่างเป็นธรรมชาติ อย่างไรก็ตามจากนั้นเขาก็พูดว่า “แต่ถึงแม้ว่าโทษตายจะยกเว้น แต่โทษเป็นยังอยู่ ! ”คังอี้ตกใจ “โทษเป็น”“ใช่แล้ว” ซวนเทียนหมิงเปล่งเสียงของเขา เสียงขี้เกียจที่เขาใช้หายไปเล็กน้อย สมาชิกของตระกูลเฟิงก็ได้ยินเขาพูดอย่างไร้ยางอาย “อาเองของเราเป็นคนอ่อนแอ ความโกรธไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย หากนางป่วยหนัก กำลังวังชาของนางก็จะหายหากกำลังวังชาของนางหายไป มันจะต้องใช้ยาที่ดีที่สุดเพื่อช่วยให้นางกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม องค์ชายผู้นี้ไม่กล้าที่จะขัดใจนางและจะทำทุกอย่างตามที่นางปรารถนา ข้าให้นางทุกอย่างและข้ากลัวว่าข้าจะทำร้ายนาง เสด็จพ่อก็สนับสนุนนางด้วยกลัวว่านางจะถูกผู้อื่นรังแกเพราะร่างกายที่อ่อนแอของนาง” นั่นคือเหตุผลที่เขาพูดถึงตำแหน่งองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันของนาง โดยคิดว่าไม่ว่าในกรณีใดนางสามารถใช้มันเพื่อทำให้ผู้คนหวาดกลัว แต่ใครจะรู้ว่ายังมีผู้คนที่ไม่ใส่ใจแค่เขาพูดออกมาก็ทำให้สมาชิกตระกูลเฟิงเกิดเหงื่อเย็นไหลที่หน้าผากเฟิงหยูเองอ่อนแอ นางจะถูกคนอื่นรังแกใช่หรือไม่ ?องค์ชายเก้าจะตายหรือไม่ ถ้าพระองค์ไม่พ่นเรื่องไร้สาระ ?มันจะดีพอถ้านางไม่รังแกคนอื่นใช่หรือไม่แน่นอนนี่เป็นเพียงสิ่งที่พวกเขาคิดกับตัวเอง พวกเขาจะกล้าพูดออกมาดัง ๆ ได้อย่างไร ไม่เพียงแ
