ียงพอแล้ว”ทั้งสามมองไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าและเห็นนางพยักหน้า เมื่อนั้นพวกเขาก็ทำตามที่คังอี้กล่าวโดยโค้งคำนับเล็กน้อยและยกน้ำชาขณะยืนหลังจากอนุยกย้ำชาของนางเสร็จแล้วก็ถึงเวลาที่เด็ก ๆ จะทักทายมารดา เนื่องจากพวกเขาได้ทำพิธีไปแล้วเมื่อวันก่อนพวกเขาจึงต้องคำนับง่าย ๆ และไม่มีพิธีกรรม เฟิงหยูเองยืนอยู่ในกลุ่ม พูดอย่างสุภาพกับคังอี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบมากเมื่อได้รับความเคารพก็ปรากฏว่าเฟิงหยูเองไม่ทำให้นางเดือดร้อน คังอี้ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อยนางกลัวอย่างแท้จริงว่าเฟิงหยูเองจะทำอะไรซักอย่าง ทุกอย่างดีแต่นางกังวลว่ามันจะทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าที่จะรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นทุกคนนั่งลง ฮูหยินผู้เฒ่าก็ถามฮันชิ“วันนี้เจ้ารู้สึกดีขึ้นหรือไม่?”ฮันชิยิ้มและพยักหน้า “วันนี้ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูรองพูดถูก อารมณ์ของข้าในขณะตั้งครรภ์นั้นไม่มั่นคง และข้าต้องการให้สามีนอนข้างข้าเพื่อดูแลเจ้าค่ะ”“หึ ! ” ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธ “เจ้าพูดเรื่องเหลวไหลในตอนเช้า ?พลังงานหยินจะมาจากไหน ? ”ฮันชิปิดปากนาง อย่างไรก็ตามเฟิงเฟินไดก็กล่าวว่า “อนุฮันพูดถูกเจ้าค่ะ ตอนนี้ท่านพ่อเป็นคนเดียวในคฤหาสน์ เรือนด้านในทั้งหมดมีแต่ผู้หญิง แน่นอนว่าจะมีพลังงานหยินจำนวนมาก อนุฮันกำลังตั้งครรภ์ ดังนั้นนางจะเป็นคนที่อ่อนไหวกับเรื่องนี้มากที่สุด”ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการที่จะดุเฟิงเฟินได แต่เมื่อนางคิดดูที่เฟิงเฟินไดพูดมาก็มีเหตุผล
