ขึ้นเมื่อวานนี้” ฮูหยินผู้เฒ่ารอคังอี้นั่งข้างนางแล้ว พูดต่อ “ฮันชิกำลังตั้งครรภ์ ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่นางจะทำตัวไม่ดี อย่าลดระดับตัวเองลง”พูดอย่างนี้นางจ้องไปที่ฮันชิพลางเอ่ยว่า “เฟิงจินหยวนเป็นห่วงเด็กในท้องของนาง และเขาก็ไม่ได้รบกวนเจ้า เจ้าอย่าใส่ใจเลย”คังอี้พูดอย่างรวดเร็ว “ท่านแม่พูดอะไรแบบนี้เจ้าค่ะ การปกป้องบุตรของตระกูลเฟิงเป็นภารกิจที่สำคัญที่สุดของลูกสะใภ้ ลูกสะใภ้เป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลเฟิง เด็กในท้องของน้องสาวฮันนั้นเหมือนกับบุตรของข้า แม้ว่าสามีไม่ได้ไปด้วยตัวเอง คังอี้ก็จะไปดูแลนางเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่คิดที่จะทำให้ท่านต้องกังวลเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มและกล่าวว่า “คิดแบบนี้ก็ดี ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดเมื่อเด็กคนนั้นเกิดมาก็ต้องเรียกเจ้าว่ามารดาและจะต้องพึ่งพาเจ้า ไม่ใช่แค่เด็กที่ยังไม่เกิด แต่ยังรวมถึงคุณหนูคนอื่นๆ ด้วย”“ลูกสะใภ้จะยึดถือคำสอนของท่านแม่ ข้าจะปฏิบัติต่อบุตรของตระกูลเฟิงอย่างดีเจ้าค่ะ” คังอี้ยิ้ม และสัญญาเมื่อเห็นว่าทัศนคติของนางดี ฮูหยินผู้เฒ่าก็วางใจ จากนั้นนางก็จ้องมองที่อนุก่อนพูดกับคังอี้ “นั่งลง ให้พวกเขายกน้ำชาให้เจ้า”คังอี้ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เมื่อบ่าวรับใช้นำชามาให้อนุทั้งสามคน หลังจากที่ทั้งสามได้รับชาพวกเขาก็เดินไปที่คังยี่และกำลังจะคุกเข่า คังอี้พูดว่า “ไม่จำเป็นต้องคุกเข่า ร่างกายของน้องสาวฮันเป็นสิ่งสำคัญ ไม่จำเป็นต้องคุกเข่า แค่เทชาก็เพ
