าวซ้ำ ๆ ว่า “ท่านพ่อ ท่านพ่อไม่สามารถเพิกเฉยต่อแม่รองได้ นางกำลังทุกข์ทรมานอย่างมากกับการตั้งครรภ์บุตรคนนี้ นางยุ่งตลอดทั้งวัน ตอนนี้นางปวดท้องมากเจ้าค่ะ นางเรียกหาท่านพ่อตลอดเวลา”แต่แน่นอนเสียงกรีดร้องของฮันชินั้น เฟิงจินหยวนที่อยู่หน้าเรือนก็ได้ยิน “ท่านพี่ ! ทำไมท่านพี่ไม่ต้องการข้า ข้ากำลังตั้งครรภ์บุตรของท่านพี่อยู่ ! ”เฟิงจินหยวนกังวลเรื่องการได้ยิน เฟินไดถูกดึงไปตามเขาเข้าไปในห้องของฮันชิ ขณะเดินนางพูดว่า “หยุดตะโกน อย่าทำร้ายเด็กนะ” ในขณะเดียวกันเขาก็ถามเฟินไดว่า “เรียกหมอมาหรือยัง ? ”เฟิงเฟินไดส่ายหัว “วันนี้เป็นวันแห่งการเฉลิมฉลอง การเชิญแพทย์มาที่คฤหาสน์เป็นความโชคร้ายนะเจ้าคะ ! ”หญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ นั้นกล่าวอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่ว่ามีหมอหลวงมารักษาองค์หญิงรุ่ยเจียหรือเจ้าคะ ? ”เฟิงเฟินไดดุนาง “ทำไมเจ้าพูดเช่นนี้ ? นางเป็นองค์หญิงเอาแม่รองฮันไปเปรียบเทียบกับนางได้อย่างไร?”เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฟิงจินหยวนก็ไม่มีความสุข “เด็กที่อยู่ในท้องของฮันชิคือเลือดเนื้อของข้า จะเปรียบเทียบไม่ได้อย่างไร รีบไปเรียกหมอมา ! ”ในเวลานี้พวกเขาเดินไปที่เตียง และฮันชิก็คว้ามือของเฟิงจินหยวนทันทีว่า “ท่านพี่ ท่านไม่สามารถเรียกหมอได้ วันนี้เป็นวันแห่งการเฉลิมฉลองที่คฤหาสน์ อนุผู้นี้ไม่สามารถก่อเรื่องกับฮูหยินใหญ่ได้ ! ”เมื่อนางพูดเช่นนี้ทำให้เฟิงจินหยวนสงสารนาง ในขณะที่เขาจับมือนางไว้ และพู
