คุกเข่าลงพร้อมเพรียงเมื่อแสงไฟส่องลงมา บังเอิญมันส่องสว่างที่ปิ่นทองปักผมของเฟิงหยูเองคังอี้รู้สึกว่ามันสว่างเกินไปและขมวดคิ้วเล็กน้อย อย่างไรก็ตามก่อนที่หัวเข่าของเฟิงหยูเองจะมาถึงพื้นดิน เฟิงจินหยวนก็ตะโกนว่า “หยุด ! ”ทุกคนต่างก็ตัวแข็งทื่อรวมถึงแขกที่ได้รับชาจอกใหม่ซึ่งมองไปที่เขาและคังอี้ด้วยความงุนงง และมองเฟิงหยูเองด้วยความสับสน อย่างไรก็ตามนางเห็นเฟิงจินหยวนยืนขึ้น ทันใดนั้นก็เกือบหยุดเฟิงหยูเองที่กำลังจะคุกเข่าในเวลานี้นอกจากเฟิงหยูเอง อีก 4 คนกำลังคุกเข่าอยู่แล้ว รุ่ยเจียเห็นเฟิงจินหยวนหยุด นางสับสนมากและถามว่า“ลุงเฟิง ลุงกำลังทำอะไรอยู่”คังอี้ดุนางอย่างรวดเร็ว “เจ้าต้องเรียกเขาว่าท่านพ่อ”รุ่ยเจียก็รู้ว่านางเรียกผิดขณะที่นางขอโทษอย่างรวดเร็ว “มันเป็นความผิดพลาดของรุ่ยเจีย ข้าหวังว่าท่านพ่อจะให้อภัยข้า”แต่เฟิงจินหยวนไม่มีเวลาที่จะต้องสนใจนาง ความสนใจของเขามุ่งเน้นไปที่ปิ่นทองที่ปักอยู่บนผมของเฟิงหยูเอง ยิ่งเขามองมันมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งตกใจมากขึ้นเท่านั้นปิ่นปักผมหงส์เพลิง ! จริง ๆ แล้วนางปักปิ่นปักผมหงส์เพลิงโชคดีที่ดวงอาทิตย์ขึ้นมา และมันก็เป็นโชคดีที่เขาได้เห็นสิ่งนี้ มิฉะนั้นหากเขาให้เฟิงหยูเองคุกเข่าขณะมีปิ่นปักผมหงส์เพลิง เขาจะยังคงมีชีวิตรอดอีกต่อไปได้อย่างไร ?คนที่จำปิ่นปักผมหงส์เพลิงได้ก็มีจำนวนไม่น้อยแต่ก็ไม่มากเช่นกัน ตัวอย่างเช่นแขกที่มาร่วมงานนอกเหนือจากองค์ชายข
