คือหลอกเจ้าให้ตายใจ
ยายจาวกล่าวว่าไม่มีเงินทำให้ทุกคนสับสน และเฟิงเฟินไดเป็นคนแรกที่ตอบโต้ “เหลวไหล ! ตระกูลเฟิงจะไม่มีเงินได้อย่างไร ? ”
เฟิงหยูเองหัวเราะทันที “ท่านพ่อไม่ใช่ข้าราชการที่ทุจริตทำไมต้องมีเงิน? ”
“ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีเงินไม่พอค่าปิ่นปักผมของพวกเรา ! เงินทั้งหมดในคลังถูกหมาป่ากินหรือไม่ ? ”นางพูดพร้อมกับจ้องมองเฟิงเฉินหยูว่า “ข้าได้ยินมาว่าพี่ใหญ่ส่งสิ่งของมากมายให้ท่านย่าเมื่อสองสามวันก่อน เราทุกคนอยู่รอดได้ด้วยเบี้ยเลี้ยงรายเดือนที่จัดหาโดยตระกูลเฟิง ทำไมพี่ใหญ่ถึงมีเงินมากกว่าคนอื่น ๆ ?”
เฟิงเฉินหยูรีบอธิบาย “เงินและสิ่งของพวกนั้นข้าได้รับมาจากตระกูลเฉินก่อนหน้านี้ ข้าจึงใช้โอกาสนี้มอบให้ท่านย่าดังนั้นข้าก็ไม่เหลืออะไรเช่นกัน”“พอ ! หยุดเถียงกันได้แล้ว ! ” ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกไม่สบายใจนางจึงรู้สึกแย่มากขึ้นเมื่อได้ยินพวกนางทะเลาะกัน แต่นางก็สับสนด้วย “ไม่มีเงินในคลังได้อย่างไร ? ไม่ใช่ว่าเราพึ่งเก็บค่าเช่ามาก่อนสิ้นปีหรือ ? ”
ยายจาวถอนหายใจและบอกกับฮูหยินผู้เฒ่า “ห้องคลังแจ้งว่าใต้เท้าใช้เงินกับเรือนเทียนเซียงไปทีละนิด เงินทั้งหมดถูกเบิกไป”
“อะไรนะ ? ” ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธมาก “การซื้อสิ่งของสำหรับเรือนเทียนเซียงควรได้รับการดูแลจากบ่าวรับใช้ เหตุใดเขาจึงไปทำเช่นนั้นเอง ? นอกจากนี้แม้ว่าเขาต้องการที่จะซื้อของต่าง ๆ เงินไม่ควรใช้หมด ค่าเช่าที่เก็บมาน่าจะประ
