าไม่มีเวลาที่จะกังวลเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ แต่ตอนนี้คังอี้กำลังจะแต่งเข้าคฤหาสน์เฟิง แถมนางยังเป็นองค์หญิงใหญ่ของเฉียนโจว การเฉลิมฉลองนี้จะต้องใหญ่โตแน่นอนนางกลัวว่าเหยาซื่อจะรู้สึกเจ็บปวดเหยาซื่อเป็นคนฉลาด ดังนั้นนางจะไม่เข้าใจความคิดของบุตรสาวของนางได้อย่างไร นางจึงเอ่ยว่า “ข้าไม่ไป ข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลเฟิงแล้ว หากข้าทำเช่นนั้นเหมือนข้ากำลังวิ่งหนี ข้าจะถูกนินทาโดยไม่มีหลักฐานใด ๆ หากเขาต้องการที่จะเฉลิมฉลองให้เขาเฉลิมฉลอง ตอนนี้บุตรสาวของข้ามีอนาคตที่สดใสและสามารถให้ที่อยู่แก่ข้าและตัวเองได้ นี่คือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า ข้าแค่กังวลเกี่ยวกับการใช้ชีวิตของตัวเอง ไม่ว่าคนของตระกูลเฟิงจะมีชีวิตอยู่หรือตาย รุ่งเรืองหรือตกต่ำ มันก็ไม่เกี่ยวกับข้าเลย”
เฟิงหยูเองถอนหายใจด้วยความโล่งอก เหยาซื่อพูดว่าสิ่งนี้ทำให้นางมีความสุขมาก และนางก็อดไม่ได้ที่จะจับมือเหยาซื่อแล้วพูดว่า “ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง วันที่ดีของเราไม่ใด้มีแค่ตอนนี้ ในอนาคตอาเองจะพาท่านตากลับมาเพื่อเติมเต็มความกตัญญูของท่านแม่ และเพื่อเติมเต็มความหวังของอาเองสำหรับครอบครัวของข้า”
เมื่อได้ยินการกล่าวถึงตระกูลเหยา น้ำตาของเหยาซื่อไหลออกมา และเฟิงหยูเองเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว “ท่านแม่ต้องไปตำหนักเหวินซวนในวันพรุ่งนี้ จื่อหรูจะกลับไปที่เสี่ยวโจว ท่านแม่ไปถามว่าป้าซวนมีอะไรที่นางอยากให้พวกเรานำไปด้วยหรือไม่ ? ”
“ไ
