ด้” เหยาซื่อพยักหน้า “ครั้งสุดท้ายป้าขอเจ้าบอกว่านางอยากเจอจื่อหรูก่อนที่เขาจะกลับไป เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะพาจื่อหรูไปด้วย”
เฟิงหยูเองออกจากห้องของเหยาซื่อ และเริ่มคิดว่าจะให้ของกำนัลแก่เย่หรง ของกำนัลชิ้นนี้ไม่สามารถพูดเกินจริงเกินไป บัณฑิตไม่ต้องการทองคำและเงินมาก หากนางไม่เลือกของกำนัลที่ดี บางทีพวกเขาอาจรู้สึกว่านางมอบของธรรมดาเป็นของกำนัล
ด้วยความคิดที่นาย นางจำได้ว่านางยังคงมีกระดาษพิมพ์ขนาด A4 ที่ไม่ได้ใช้ในเครื่องพิมพ์ของนาง ไม่สามารถผลิตกระดาษที่มีคุณภาพในยุคนี้ การใช้กระดาษซวนปกติไม่สะดวก ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อคัดลอกสิ่งต่าง ๆ ข้างนอกมันจะไม่ดีพอสำหรับสมบัติทั้งสี่ของการศึกษา
นางรีบกลับไปที่เรือนของนางและพูดกับวังซวนและหวงซวนก่อนเข้าห้องเก็บยา หลังจากปิดประตูนางเข้าไปในพื้นที่ของนางโดยตรง จากลิ้นชักโต๊ะทำงานในห้องของนางนางดึงดินสอและยางลบสองสามอันออกมา
ร้านขายยาจะไม่ขาดสิ่งเหล่านี้ ก่อนหน้านี้ก่อนที่เฟิงจื่อหรูจะไปโรงเรียน นางได้สอนเด็ก ๆ ถึงวิธีการใช้ปากกา เฟิงจื่อหรูไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วตัดสินใจห่อกระดาษพิมพ์ทั้งหมดจากนั้นนางก็หยิบดินสอ ยางลบ และยาอมออกก่อนที่จะออกจากมิติ
นางแยกข้าวของออกเป็น 2 กอง กองใหญ่จะมอบให้เย่หรงเป็นของกำนัล และกองเล็กจะเอาให้เฟิงจื่อหรูใช้ เมื่อออกจากห้องเก็บยา นางเรียกบานซูออกมาและบอกเขาว่า“วันรุ่งขึ้นไปเสี่ยวโจวเป็นการส่วนตัว แล้วส่งจื่อหรูกลับระหว
