ูรองกลับมาด้วย นางออกไปได้ไม่นาน”
“เจ้าค่ะ ! ” บ่าวรับใช้วิ่งออกไปอย่างมีความสุขเพื่อสั่งความ
ยายจาวช่วยพยุงฮูหยินผู้เฒ่าลุกขึ้นยืน ในขณะที่ช่วยนางจัดเสื้อผ้าและผมให้เป็นระเบียบ นางกล่าวว่า “คฤหาสน์ของเราจะต้อนรับองค์หญิงใหญ่ของเฉียนโจวในไม่ช้า เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฮ่องเต้ทรงรู้สึกว่าท่านไม่มีตำแหน่งอันสูงส่งซึ่งเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ แต่เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ บ่าวรับใช้ผู้นี้รู้สึกว่าตำแหน่งอันสูงส่งนี้ได้รับช้าเกินไป ท่านฮูหยินผู้เฒ่าเป็นมารดาของขุนนางขั้นหนึ่ง ท่านน่าจะได้รับมานานแล้ว”
ฮูหยินผู้เฒ่าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น นางจะยังคงกังวลเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร ขณะที่นางผลักให้ยายจาวให้เร่งมือขึ้น จากนั้นนางก็พูดว่า “ไม่ว่าจะมาเร็วหรือช้าก็ตาม มันก็ดีกว่าไม่มา หากฮ่องเต้ตัดสินใจที่จะไม่มอบตำแหน่งนี้ก็ไม่มีอะไรที่เราจะทำได้ ! ”
ยายจาวกล่าวอย่างตั้งใจว่า “คิดถึงตอนที่เหยาซื่อได้รับตำแหน่งฮูหยินขั้นหนึ่ง บ่าวรับใช้ผู้นี้รู้สึกว่ามันน่าจะเป็นของท่านฮูหยินผู้เฒ่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกผิดในเรื่องนี้ “อืม อาเองยังรู้จักขอตำแหน่งให้มารดาของนางเอง อย่างไรก็ตามบุตรชายของข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลย ! ” เมื่อเอ่ยถึงสิ่งนี้การแสดงออกของฮูหยินผู้เฒ่าก็ทรุดลงยายจาวแก้ต่างอย่างรวดเร็ว “มันเป็นความผิดของบ่าวรับใช้ผู้นี้ที่ไม่ระวังคำพูด ท่านฮูหยินผู้เฒ่าอย่าถือสาเลยเจ้าค่ะท
