ตัญญูแทนท่านพ่อโดยการสั่งอาหารที่ท่านฮูหยินผู้เฒ่าของตระกูลบุกินกลับมาให้ท่านย่า แต่ท่านพ่อซื้อโคมไฟให้องค์หญิงรุ่ยเจีย แล้วทำไมท่านพ่อไม่ซื้อพี่สาวกับน้องสาวด้วยล่ะเจ้าคะ ? ”
เมื่อนางพูดถึงฮูหยินผู้เฒ่าของตระกูลบุ ฮูหยินผู้เฒ่าก็มีความสุขมากยิ่งขึ้น นางถามเฟิงจินหยวนว่า “สรุปเจ้ายังมีความเป็นบิดาอยู่หรือไม่ ? ”
เฟิงจินหยวนก็เริ่มรู้สึกเสียใจหลังจากได้ยินสิ่งที่เด็กพูดเมื่อคืนเขามีความกังวลใจเพียงเพื่อสร้างความมั่นใจให้รุ่ยเจียและคังอี้มีความสุข เขาลืมลูก ๆ ของเขา นอกจากนี้เขายังไม่คิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลบุจะออกไปดูโคมไฟที่ตามที่เฟิงหยูเองเห็น สิ่งนี้ทำให้เขาดูแย่มากจริง ๆ
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วแล้วพูดกับฮูหยินผู้เฒ่า“จินหยวนทำผิด ท่านแม่โปรดลงโทษข้าเถิดขอรับ”
“ลงโทษหรือ ? ” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอย่างเยือกเย็นแล้วมองไปที่คังอี้และรุ่ยเจีย และสีหน้าของนางก็น่าเกลียดมากกว่าเดิม “ข้าอยากจะถามเจ้าว่าใครคือบุตรสาวของเจ้ากันแน่ ? ”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ใบหน้าของรุ่ยเจียเปลี่ยนไป รู่ยเจียรู้สึกแปลก ๆ และคังอี้ก็ดึงนางออกไปด้านข้าง และมองนางเป็นเชิงว่าอย่าพูด จากนั้นนางก็เดินไปข้างหน้าและคำนับฮูหยินผู้เฒ่าโดยกล่าวว่า “เรื่องนี้เป็นความผิดของคังอี้เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามาที่ต้าชุน ไม่ต้องพูดถึงรุ่ยเจียแม้แต่ข้าก็ยังสนใจมาก ข้าขอให้ใต้เท้าเฟิงพาเราออกไปดูโคมไฟ ใต้เท้าเฟิงเป็นห่วงใยรุ
