“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน ? ” รุ่ยเจียเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมพวกเจ้ามายืนอยู่ตรงนี้ ? เกิดอะไรขึ้น ? ”
บ่าวรับใช้คนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “ทูลองค์หญิงไม่มีอะไรเกิดขึ้นพะยะค่ะ ท่านใต้เท้าคุยกับองค์หญิงใหญ่และสั่งให้พวกเราอยู่ที่นี่ บ่าวรับใช้ของเราไม่สะดวกที่จะอยู่ในลาน ดังนั้นเราจึงรออยู่ที่นี่ต่อไปพะยะค่ะ”
เมื่อได้ยินว่าเฟิงจินหยวนอยู่ข้างใน คิ้วอันงดงามของรุ่ยเจียก็ขมวดเข้าหากัน นางเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและผลักบ่าวรับใช้ชายไปด้านข้าง พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยความโกรธ“ออกไปให้พ้นทาง ! ” จากนั้นนางก็รีบตรงไปที่เรือน
บางทีมันอาจจะเป็นการหลีกเลี่ยงข้อครหา ประตูห้องของคังอี้ถูกเปิดทิ้งไว้ แต่บ่าวรับใช้อยู่ห่างจากห้องมากพวกเขาไม่ได้มองไปในทิศทางนั้น
รุ่ยเจียรีบเข้าไปในห้อง เมื่อนางก้าวเท้าเข้าไปข้างใน นางก็ได้ยินเสียงเฟิงจินหยวนพูดกับคังอี้ “ถ้าองค์หญิงมีความปรารถนาเช่นนี้แล้ว เสนาบดีผู้นี้ก็จะมีโอกาสนำขึ้นกราบทูลพระองค์”
คังอี้ตอบอย่างเฉยเมย “ทุกอย่างจะสำเร็จตามที่เสนาบดีเฟิงกล่าว“
“ไม่ ! ” รุ่ยเจียตะโกนเสียงดัง ทำให้ทั้งสองตกใจ มือของคังอี้สั่นทำให้เตาอั้งโล่ตกลงไปที่พื้น
เฟิงจินหยวนอยู่ห่างจากนางออกไปเล็กน้อย และไม่มีร่องรอยของการล่วงละเมิดใด ๆ ระหว่างทั้งสอง แต่ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องนอนด้านในและบ่าวใช้ของพวกเขาก็ไม่อยู่ในห้อง ไม่ว่ารุ่ยเจียจะมองอย่างไร นางก็รู้สึกอึดอัดใจ
นางก
