้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และยืนตรงระหว่างคนทั้งสองแล้วพูดเสียงดัง “ข้าไม่เห็นด้วย!”
คังอี้หวาดกลัวแต่เมื่อเห็นว่ามันเป็นรุ่ยเจีย นางถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ? ”“เสด็จแม่ ! ” ลมหายใจของรุ่ยเจียนั้นติดขัดและใบหน้าของนางก็ดูไม่ค่อยดีนัก เมื่อมองไปที่คังอี้ นางพูดว่า“รุ่ยเจียรู้ว่าลุงเฟิงเป็นคนดี และข้ารู้ว่าลุงเฟิงปฏิบัติต่อเสด็จแม่อย่างดี และข้าเข้าใจว่าเสด็จลุงปรารถนาที่จะสานสัมพันธ์กับต้าชุน แต่เดิมรุ่ยเจียเห็นด้วยกับเรื่องนี้เพราะข้าชอบลุงเฟิง เขาปฏิบัติต่อรุ่ยเจียอย่างดี ถ้าข้าเป็นบุตรสาวของเขา แต่… แต่…”
“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่ ? ” คังอี้เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับรุ่ยเจีย นางมองไปที่เฟิงจินหยวนอย่างรวดเร็วและพูดว่า “เป็นไปได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ? ”
เฟิงจินหยวนยังกล่าวอีกว่า “รุ่ยเจีย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าบอกลุงเฟิงมา ลุงจะช่วยเจ้าเอง”
“ท่านช่วยได้หรือ ? ” รุ่ยเจี๋ยส่ายหน้าของนางแล้วมองเฟิงจินหยวน “องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันนั้นน่ากลัวมาก ถ้าเสด็จแม่และข้ายังคงอยู่ในครอบครัวเฟิง ไม่ช้าก็เร็วเราจะตายด้วยน้ำมือของนาง นั่นเป็นสาเหตุที่รุ่ยเจียไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ ไม่ว่าท่านลุงจะพูดอะไร ข้าก็จะไม่เห็นด้วย!ลุงเฟิงโปรดกลับไป เราจะย้ายกลับไปที่โรงเตี๊ยมวันพรุ่งนี้”
ได้ยินนางพูดถึงเฟิงหยูเอง จิตใจของเฟิงจินหยวนก็สั่นไหวเช่นกัน เขากลัวบุตรสาวคนที่
