างไว้ในห้องโถงด้านหน้าของเรือนโบตั๋นขอรับคุณหนูรองจะสามารถมองเห็นมันเมื่อเข้าไป”
“อ่า” นางโบกมือ “เจ้ากลับไปทำงานของเจ้าได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องติดตามข้า”
เฮ่อจงคำนับแล้วหันหลังออกไป เฟิงหยูเองเข้าห้องโถงด้านหน้ากับฉิงหยู ขณะที่นางก้าวผ่านประตู นางเห็นรุ่ยเจียยืนอยู่ในห้องโถงด้านหน้าและชี้ไปที่เต่าหยกพูดกับบ่าวรับใช้ “ของอัปลักษณ์ชิ้นนี้ถูกวางไว้ที่นี่ นำมันออกไปเร็ว”
บ่าวรับใช้คนนั้นรีบพูด “การวางไว้ที่นี่เป็นความปรารถนาของคุณหนูรองเพคะ ท่านใต้เท้าก็เห็นด้วย”
“นั่นเพราะคุณหนูรองชอบ แต่องค์หญิงนี้กำลังพูดว่าสิ่งนี้น่าเกลียดเมื่ออยู่ที่นี่ ดังนั้นจงย้ายมันออกไป ! เจ้าได้ยินที่ข้าสั่งหรือไม่ ? เจ้ายืนอยู่ที่นั่นเพื่ออะไร ? ”
บ่าวรับใช้ของครอบครัวเฟิงล้วนแต่เป็นหนึ่งเดียวกันในความเห็นของพวกเขาในเรื่องนี้ ไม่ว่ารุ่ยเจียจะกรีดร้องและตะโกนมากแค่ไหนก็ไม่มีใครฟังนาง เช่นเดียวกับที่รุ่ยเจียกำลังจะเริ่มตะโกนด่าอีกครั้ง บ่าวรับใช้คนหนึ่งมองไปที่ประตูแล้วโค้งคำนับโดยกล่าวว่า “คุณหนูรอง”
รุ่ยเจียมึนงง นางหันไปมอง เฟิงหยูเองเข้ามากับบ่าวรับใช้ของนางและหยุดตรงหน้า เมื่อนางอยู่ห่างออกไปเพียง 3ก้าวเท่านั้น
สีหน้าของเฟิงหยูเองนั้นเย็นชาจนทำให้รุ่ยเจียตัวสั่น แต่คำที่นางพูดนั้นเย็นชายิ่งกว่าสีหน้าของนาง “องค์หญิงรุ่ยเจียที่นี่เป็นบ้านขององค์หญิงหรือเป็นบ้านของหม่อมฉันเพคะ?”
รุ่ยเจียโกรธและจ้องมองนาง อย่
