สิ่งนี้ทำให้เฟิงจินหยวนถึงกับใจหายแวบ เขามองกลับไปอย่างรวดเร็ว ที่นั่นเขาเห็นองค์หญิงคังอี้นั่งอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเจ็บปวด รุ่ยเจียอยู่ข้าง ๆ และร้องตะโกนว่า “เสด็จแม่! เสด็จแม่เกิดอะไรขึ้น ท่านล้มลงอย่างไร ? เสด็จแม่ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ? เสด็จแม่อย่ากลัว! สถานที่แห่งนี้คือราชวงศ์ต้าชุน ถ้าเสด็จแม่เป็นอะไรไป ข้าควรจะอธิบายกับเสด็จลุงว่าอย่างไร ! ”
“อ๊ะ ! ” เฟิงจินหยวนปล่อยเฟิงหยูเอง แล้วรีบวิ่งไปหาคังอี้
ดูเหมือนว่าคังอี้จะได้รับบาดเจ็บ นางยังคงนั่งอยู่บนพื้นและลุกไม่ขึ้นมาเป็นเวลานาน ในท้ายที่สุดเฟิงจินหยวนก็ประคองนางขึ้นมาและเข้าไปในคฤหาสน์
เมื่อเฟิงหยูเองเข้าไปนางยืนข้างรุ่ยเจีย ทันใดนั้นนางกำนัลของรุ่ยเจียได้เอ่ยขึ้นมาว่า “เป็นเพราะนาง ! นางกำนัลผู้นี้เห็นใต้เท้าเฟิงมาถึงรถม้าของเราแล้วและกำลังจะช่วยองค์หญิงคังอี้ แต่ใต้เท้าเฟิงถูกเรียกกลับไปเพราะนาง นางยืนยันให้ใต้เท้าเฟิงช่วยนางลงจากรถม้าของนางก่อน ทำให้องค์หญิงคังอี้ต้องล้ม เป็นเพราะนาง ! ”
รุ่ยเจียจ้องมองไปที่เฟิงหยูเอง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความโกรธ
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองยกมุมปากของนาง นางยกมือขึ้นและตบนางกำนัล 2 ครั้งโดยไม่พูดอะไร จากนั้นนางก็พูดอย่างดุดันว่า “เอาตัวนางไปและฆ่านางซะ ! ”
เมื่อได้ยินคำสั่งของเฟิงหยูเอง หวงซวนก็ลงมือทันที คว้าคอของนางกำนัล หวงซวนลากนางไปยังคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล ในเวลาเดียวกันนางพูดกับท
