ึงไม่สนใจสิ่งเหล่านี้”
เฟิงหยูเองดื่มน้ำแกงในขณะที่ถามหวงซวน “ข้าต้องคืนชามนี้หรือไม่ ? ”
หวงซวนตอบนางว่า“คุณหนูอย่าได้กังวล ทานต่อเถิดเจ้าค่ะ บ่าวใช้คนนี้เป็นคนจ่ายเงินเองและจ่ายค่าชามด้วยเจ้าค่ะ”
เฟิงจินหยวนถูกเพิกเฉย และเขาก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ “ข้ากำลังพูดกับเจ้า ! ”
หลังจากเฟิงหยูเองกินเกี๊ยวชิ้นสุดท้ายแล้วดื่มน้ำแกงจนหมด จากนั้นนางก็ส่งชามให้หวงซวน จากนั้นนางก็ให้หวงซวนเช็ดปากของนางด้วยผ้าเช็ดหน้า นางก็เอ่ยขึ้นมาและมันเป็นคำถามสำหรับเขา “จู่ ๆ หิมะก็ตกและอากาศก็หนาวมาก ลูกที่ยังไม่ได้แต่งงานดื่มน้ำแกงเกี๊ยว 1 ถ้วยต่อหน้าท่านพ่อเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น ใครจะให้ความสนใจเรื่องนี้เจ้าคะ”
เฟิงจินหยวนพูดไม่ออก คิดอีกเล็กน้อยดูเหมือนว่าเรื่องนี่มีเหตุผล เด็กรู้สึกหนาว ดังนั้นนางจึงดื่มน้ำแกงเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น นี่เป็นเหตุการณ์ปกติมาก ทำไมเขาถึงตื่นเต้นมาก ?
“แต่…” เฟิงหยูเองพูดอีกครั้ง“สิ่งที่น่าเป็นห่วงคือท่านพ่อที่ไม่ได้ปกป้องลูกสาวของตัวเองท่านพ่อเป็นบิดาแบบไหนกันเจ้าคะ ? ”
“เจ้า…” เฟิงจินหยวนอยากจะตบนางจริง ๆ และถามนางว่านางกล้าที่จะพูดกับบิดาของนางแบบนี้ได้อย่างไร แต่เขาไม่สามารถตบนางได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเพราะเขารู้สึกผิดเมื่อม้าของบุชงรีบวิ่งไปก่อนหน้านี้เขาคิด แต่เพียงว่าเขาไม่ยอมให้คังอี้และรุ่ยเจียบาดเจ็บเท่านั้น เขาละเลยเฟิงหยูเอง มันเป็นเช่นนั้นจนกระทั่งเฟิงหยูเองเอ่ยถึงม
