องนางอยู่ข้าง ๆ ซึ่งยืนยันว่านางยังเป็นเด็กที่ไม่เข้าใจอะไรเลย ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถโต้เถียงกับนางได้ หลี่คุนโกรธอยู่เงียบ ๆ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเพิกเฉยทั้งคู่ แต่พูดกับเฟิงหยูเอง “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าองค์ชายผู้ต่ำต้อยคนนี้จะได้พบองค์หญิงแห่งมณฑลขณะที่กินเกี๊ยวเมื่อคิดถึงเรื่องนี้คงเป็นโชคชะตาจริง ๆ องค์ชายผู้ต่ำต้อยคนนี้คารวะองค์หญิงแห่งมณฑลพะยะค่ะ”
เฟิงหยูเองยิ้มและคารวะคืน “ร้านเกี๊ยวที่หน้าร้านห้องสมุนไพรทำอาหารอร่อยมาก องค์ชายหยูและหม่อมฉันมาที่นี่บ่อยครั้ง องค์หญิงเทียนเก้อก็มาทานสองสามครั้ง” มีเพียงไม่กี่คำที่ทำให้ชัดเจนว่าองค์ชาย และองค์หญิงแห่งราชวงศ์ต้าชุนมาที่นี่ด้วยเช่นกัน
เมื่อรุ่ยเจียได้ยิน นางก็ทราบทันทีว่าเฟิงหยูเองตั้งใจจะช่วยหลี่คุน ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยนางจ้องมองเฟิงหยูเองและแอบพูดพึมพำว่า “…แอบช่วยเหลือผู้อื่นอย่างลับ ๆ ” 1
หลี่คุนได้ยินคำพูดนี้และถามว่า “ช่วยเหลืออย่างลับ ๆอะไร ? เราเป็นราชทูต ทำไมองค์หญิงแห่งมณฑลถึงต้องสนิทสนมกับเจ้าเจ้า ในขณะที่ห่างเหินจากองค์ชายผู้นี้มากขึ้น”
เฟิงหยูเองใช้ความคิดริเริ่มในการขจัดความสงสัยของเขา“เพราะองค์หญิงทั้งสองย้ายมาอยู่ที่คฤหาสน์เฟิง ทำให้องค์หญิงเชื่อว่าตัวเองเป็นสมาชิกของตระกูลเฟิง”
“โอ้ ! ” หลี่คุนพยักหน้า ‘มันเป็นเช่นนั้นเอง”
คังอี้และรุ่ยเจียไม่พูดอะไร หากพวกเขาปฏิเสธว่าพวกเขาเป็นสมาชิกของตร
