บทที่ 322 ใต้สะพานผูเจียง
แต่หัวเฉียวกลับขัดจังหวะคำพูดของหานชิงอวี่ โบกมือแล้วพูดว่า
“อย่าเพิ่งขัด ฉันจะพูดเรื่องไอ้เวรนี่ให้จบในครั้งเดียว!”
เมื่อเห็นว่าหานชิงอวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก หัวเฉียวก็พูดต่อ
“หลังจากไปเรียนต่างถิ่น ฉันคิดว่าในที่สุดก็หนีไอ้เวรนี่ได้แล้ว”
“แต่ไม่คิดเลยว่า ไอ้หมอนี่ปล่อยให้ฉันอยู่เงียบ ๆ ได้แค่ไม่กี่ปี”
“พูดแล้วก็แปลกดี”
“ปีที่ฉันจบมัธยมปลาย ฉันแทบจะลืมคนคนนี้ไปแล้ว กรอกใบสมัครเสร็จก็เอาเงินที่บ้านไปเที่ยวต่างประเทศ จนกระทั่งก่อนไปเรียนมหาวิทยาลัยไม่กี่วันถึงได้กลับมา”
“ไม่คิดเลยว่าพอกลับมาถึงเมืองจิน ก็เห็นไอ้เวรนี่กำลังอวดคนอื่นอยู่ว่าที่มันสอบได้กลับเป็นมหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน!”
“บ้าเอ๊ย มาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน มันมีระดับอะไรกัน?”
คิดถึงตรงนี้ หัวเฉียวก็โกรธจัด ใช้กระบองในมือฟาดใส่หญ้าที่ขึ้นมาถึงระดับอกสองที ตีจนหญ้ารอบ ๆ ดังซู่ซ่า
หานชิงอวี่มองหัวเฉียวที่กำลังโกรธเกรี้ยวอยู่ตรงหน้า ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ปกติหัวเฉียวดูเหมือนจะเป็นคนสบาย ๆ แต่แท้จริงแล้วนิสัยก็ถือว่าไม่เลวนัก ไม่ใช่คนที่ชอบโกรธใครจริง ๆ
แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ชัดเจนว่าหัวเฉียวที่กำลังโกรธมาก
ดังนั้น เขาจึงเดินไปพร้อมกับปลอบว่า
“ก็แค่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันเท่านั้นเอง ใช่ไหม?”
“ก็ไม่น่าจะมีอะไรมากนะ?”
ในฐานะเพื่อนสนิทที่รู้จักกับหัวเฉียวมาหลายปี หานชิงอวี่รู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าอีกฝ่
