อบ…เราจะย้ายเข้ามา ! ”
เมื่อได้ยินคังอี้เห็นด้วย ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มกว้างมากจนตาหยีขณะที่นางพูดว่า “ดี ! ดี ! ส่งคนกลับไปที่ร้านขายของในภายหลัง และนำสิ่งของสำคัญของท่านย้ายเข้ามาวันนี้ ! ”
เฟิงจินหยวนที่มีความสุข เขาพยักหน้าตกลง “ถูกต้อง มาเร็วกว่านี้จะมีหลายสิ่งที่ต้องดูแล ท่านแม่ไม่ได้มีความสุขมานานแล้ว คัง… ขอบคุณองค์หญิงใหญ่พะยะค่ะ”
คังอี้ได้ยินเฟิงจินหยวนซึ่งเกือบจะเรียกชื่อของนางและนางก็อดไม่ได้ที่จะอาย นางก้มหน้าลงนางไม่ได้พูดอะไรอีก
ทางฝั่งของเฟิงหยูเอง อันชิถอนหายใจเงียบ ๆ อย่างช่วยไม่ได้ จินเฉินก้มหน้าเช็ดน้ำตา เฟิงเฉินหยูจ้องมองคนตรงหน้านาง ทุก ๆ คราวนางจะมีความคิด แต่ไม่มีใครรู้ว่าความคิดเหล่านี้คืออะไร
ฝ่ายฮูหยินผู้เฒ่าที่หัวเราะมาพักหนึ่งแล้วรู้สึกว่าผู้คนที่อยู่ตรงข้ามนางดูเหมือนจะห่างเหินจากบรรยากาศนี้เล็กน้อย ดังนั้นนางจึงริเริ่มที่จะโบกมือให้พวกเขา “ทำไมพวกเจ้าไม่พูดอะไรเลย ? เฉินหยู องค์หญิงใหญ่ปกป้องเจ้าก่อนหน้านี้ เจ้าควรทำความรู้จักกับองค์หญิงน้อยคนนี้มากขึ้น”
เฟิงเฉินหยูเปิดเผยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว และกล่าวว่า “เป็นเพราะหลานสาวที่ไร้เหตุผล การได้เห็นท่านย่าและองค์หญิงสนทนากันอย่างมีความสุข ข้าไม่กล้าพูดขัดเจ้าค่ะ”
คังอี้มองเฟิงเฉินหยูด้วยรอยยิ้ม และพูดว่า “คุณหนูใหญ่เกิดมาพร้อมกับความงดงาม ข้าไม่สามารถหันไปมองที่อื่นได้เลย”เฟิงจินหยวนอารมณ์ดีมากกล่าว “เฉินหยูมานี
