่ นั่งข้างจากองค์หญิงใหญ่”
เฟิงเฉินหยูอวดความโปรดปรานอย่างฉับพลันและเคลื่อนไหวนางดูเหมือนจะมีความสุขมาก
ฮูหยินผู้เฒ่ามองเฟิงหยูเองแต่ไม่กล้าพูดกับเฟิงหยูเองในแบบที่นางพูดกับเฟิงเฉินหยู เพียงแต่ถามว่า “อาเอง อาหารอร่อยหรือไม่ ? เจ้าชอบทานอะไร ก็บอกบ่าวรับใช้ให้เตรียมเยอะ ๆ ”
เฟิงหยูเองยิ้มบาง ๆ และพูดว่า “ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ ท่านย่ากำลังสนทนากับองค์หญิงใหญ่อย่างมีความสุข ท่านย่าเลยไม่ได้สังเกตว่าอาเองได้ลองชิมอาหารทุกจานแล้ว” ในขณะที่พูดสิ่งนี้นางชี้ไปที่จานที่เพิ่งมาถึง และพูดว่า “นี่อร่อยจริง ๆอาเองให้บ่าวรับใช้เตรียมความพร้อมมากขึ้นโดยเฉพาะหน่อไม้ พวกมันช่วยให้สบายคอมากเจ้าค่ะ”
เฟิงเซียงหรูเกือบจะไม่สามารถกลั้นเสียงหัวเราะของนางไว้ได้ ด้วยความกลัวนางรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก เจ้าคุยกันนานเกินไป นั่นคือสิ่งที่พี่รองพูดใช่หรือไม่
ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกอับอายเล็กน้อย แต่ไม่สามารถพูดกับเฟิงหยูเองมาก หลังจากไตร่ตรองมานานนางก็พูดว่า “อาเองเป็นคนที่คิดถึงคนอื่นจริง ๆ ”
คังอี้มองไปที่เฟิงหยูเองแล้วพูดว่า “เมื่อวานนี้รู้สึกว่าองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้เราจะได้ร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกัน จากนั้นเราจะได้พูดคุยกัน ตอนที่องค์หญิงแห่งมณฑลทำลายอาวุธธาตุเหล็ก ข้าไม่ได้เห็น ข้ารู้สึกเสียใจมาก”
เฟิงหยูเองมองมาที่นางและรักษารอยยิ้มจางๆ ของนางต่อไปมันเป็นรอยยิ้มที่
