“อย่าปิดบังเลยพี่ห้า เมื่อวานนี้อาเองเห็นนางกำนัลจากตำหนักฉิงอันเดินอยู่รอบ ๆ ห้องโถงเฟยกุ๋ย ข้าหวังว่าพี่ห้าจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างรอบคอบ น้องสี่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะนางเป็นห่วงเรื่องความรักของพี่ห้าเท่านั้น พี่ห้าไม่จำเป็นต้องสนับสนุนน้องสี่”
คำพูดของเฟิงหยูเองทำให้ซวนเทียนหยานนิ่งงันทันที คำสามคำที่ว่าตำหนักฉิงอันทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีทันที มันน่าเกลียดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
เฟิงจินหยวนโกรธมาก “องค์ชายกลับก่อนเถิดพะยะค่ะแม้ว่าลูกสาวตระกูลเฟิงของข้าจะไม่มีเกียรติเหมือนองค์ชายแต่นางก็จะไม่ทำตัวผิดแบบแผนเช่นนี้พะยะค่ะ”
ซวนเทียนหยานพูดไม่ออกในครั้งนี้ อย่างไรก็ตามเขามองเฟิงเฟิงไดแล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก องค์ชายผู้นี้จะต้องมีคำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน” หลังจากพูดอย่างนี้แล้วเขาก็เดินออกไป
เฟิงเฟิงไดงงงัน เมื่อเห็นซวนเทียนหยานออกไป น้ำตาของนางไหลออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้
เฟิงเฉินหยูถอนหายใจด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างมากขณะที่นางปลอบใจเฟิงเฟิงได “น้องสี่ ลองคิดสักหน่อย ไม่ใช่ว่าเราทุกคนจำเป็นต้องเชื่อฟังท่านพ่อเรื่องการแต่งงานของเราหรือ ? เราเป็นบุตรสาวของอนุ ดังนั้นเราจึงไม่ควรมีข้อเสนอมากเกินไป”
มันจะดีกว่าถ้านางไม่ปลอบใจเฟิงเฟิงได เพราะคำปลอบใจนี้ทำให้เฟิงเฟิงไดหดหู่มากขึ้น ทำให้นางไม่เพียงแค่ร้องไห้ดังขึ้น
